Wij: wie is Ilona van Meegen?

0-20 jaar

Ik ben 33 jaar en ben veel verhuisd in mijn leven. Oorspronkelijk ben ik geboren in Nunspeet maar hier heb ik alleen mijn 1e levensjaar doorgemaakt. Naderhand zijn we met het gezin nog een aantal keer verhuisd zoals naar Oss (waar mijn broer Remco is geboren), Leusden-Zuid, Bosschenhoofd (West-Brabant) en Haarlem. Nadat ik de HAVO en vervolgens het VWO heb afgemaakt ben ik voor een jaar als au pair naar Parijs gegaan. Dit was een goeie ervaring om in een ander land te wonen en de taal beter te leren spreken. Tijdens mijn jeugd heb ik erg veel gezwommen en aan veel wedstrijden mee gedaan. Ik was altijd een vrolijke meid met veel energie en leefde altijd heerlijk in mijn eigen kinderwereld!

21-26 jaar

Na mijn jaar in Parijs ben ik gaan studeren aan de universiteit van Maastricht, namelijk de studie Gezondheidswetenschappen met als afstudeerrichting Beleid en Beheer in de Gezondheidszorg. Dit waren hele leuke en intensieve jaren waarbij ik veel heb moeten studeren maar ook veel nevenactiviteiten heb gedaan. Ik hou erg van sporten dus heb ik bij de studentenroeivereniging Saurus leren roeien en ben in die tijd tevens in het bestuur van de Studentensportraad gegaan. Na 1,5 half jaar besturen, leek mij de Maastrichtse Studenten Alpiene Club (beter bekend als de MaasSAC) een stoere en gezellige vereniging om lid van te worden. Het eerste wat ik meteen leuk vond om te doen was niet eens zo zeer het klimmen maar het organiseren van het NSK Sportklimmen. Geweldige tijd! De klimwereld heeft mij helemaal veroverd en is een beetje mijn levensstijl geworden. Lekker bezig zijn in de natuur en met vrienden kamperen, van weekendjes Ardennen naar weekjes Zuid-Frankrijk zoals Les Calanques. Het klimmen ging me best goed af en ik heb toch uiteindelijk een keer een 7A weten te klimmen (indoor).
In deze tijd heb ik ook Pee (oftewel Peter, kwam ik pas later achter) leren kennen. Na een verwoede poging van zijn kant om mij te versieren, wilde ik toch eerst nog wat andere ervaringen opdoen voordat ik me zou gaan 'binden' aan een jongen. Na wat uitstapjes bleef Pee in mijn gedachten en uiteindelijk beviel het me zelfs helemaal niet dat Pee eventueel met andere meiden bezig zou zijn. Op een mooie, zonnige maandag ergens in oktober belde Pee mij op met de vraag of ik zin had om een paar dagen naar Freyr te gaan, lekker klimmen (achteraf hoorde ik dat ik nog de laatste was die hij kon bellen om mee te gaan…). Aangezien we in Maastricht veel zelfstudie moesten doen, kon ik wel een paar dagen weggaan. Donderdag had ik weer onderwijsgroep dus dan moest ik weer terug zijn. We pakten onze rugzak en klimtouw en zijn langs de A2 gaan liften naar Freyr (vlakbij Dinant in de Belgische Ardennen). Al met al waren dit een van mijn belangrijkste dagen, bleek achteraf. We hebben niet geklommen, een reddingsactie moeten uitvoeren bij een stel Belgen, met mijn zatte kop 's ochtends op het stoepje voor de BAC-hut proberen over te geven van alle Southern Camford van de avond ervoor in Chamonix (reuze gezellig dus) en afgesproken met Pee dat we 'gewoon' voor de gezelligheid met elkaar verder zouden gaan dus vooral geen verantwoordelijkheden en verplichtingen naar elkaar hebben! Nou, dit heeft uiteindelijk gewerkt en na een half jaar durfte ik wel te zeggen dat ik een vriendje had!

26-31 jaar

Nadat ik afgestudeerd was, kreeg ik mijn eerste baan bij de Provinciale Zorgfederatie Limburg (PZf Limburg) als beleidsmedewerker. De PZf was een samenwerkingsverband van zorginstellingen in Limburg waar ongeveer 10 leuke mensen werkten. Wij hielden ons met name bezig met beleidszaken en de uitvoering hiervan op het gebied van opleiding, arbeidsmarkt en samenwerking tussen de zorginstellingen.
Na mijn jaarcontract had ik besloten om te willen gaan werken in een zorginstellingen in plaats van voor een zorginstelling. Ik merkte dat ik behoefte had aan werkervaring in een organisatie en dus dichter bij de werkvloer wilde zijn. Na 3 maanden alleen gereisd te hebben door India en Nepal, ben ik als projectmedewerker Netwerk Geriatrie in het Maaslandziekenhuis te Sittard begonnen. Na ruim een jaar als projectmedewerker te hebben gewerkt, werd ik door het ziekenhuis gevraagd om aan een grootschalig automatiseringsproject mee te doen. De gehele patiëntenlogistiek van het ziekenhuis, van poliklinieken tot operatiekamers en verpleegafdelingen moesten met het systeem SAP gaan werken. Tevens wilde we een nieuwe manier van werken ontwikkelen en implementeren ten behoeve van het nieuwe ziekenhuis in 2007, namelijk ' Het ziekenhuis van de 21e eeuw'. Samen met Pricewaterhouse& Coopers (PWC) en een groot intern projectteam hebben we na 1,5 jaar het gehele ziekenhuis omgezet van een ' ouderwets systeem' naar een professioneel en modern patiëntenlogistiek systeem. In deze tijd heb ik enorm veel ervaring opgedaan in veranderingstrajecten, ICT, het maken en geven van opleidingen, het omgaan met weerstanden, etc. Na het project zijn de projectleden grotendeels ondergebracht in de nieuwe afdeling BOZIS, die zich met name bezig gingen houden met het beheren, ondersteunen en verder ontwikkelingen van het SAP-systeem. Ik merkte dat het beheren van tabellen, etc. niet mijn passie is en ik wilde ook niet de technische kant van het systeem op.

31 jaar-heden

Zodoende heb ik besloten om een nieuwe baan te gaan zoeken en dit werd een baan voor het eerst buiten Limburg, namelijk in Spijkenisse. Ondertussen woonde ik al weer een aantal jaar samen met Pee op het Raccordement in Maastricht. We hebben in overleg besloten dat ik voorlopig alleen naar Rotterdam zou verhuizen en gedurende de tijd zouden we bekijken of Pee ook naar Rotterdam zou komen en of ik mijn nieuwe baan wel leuk zou vinden.
In Spijkenisse heb ik gewerkt voor de Zorg en Welzijn Groep (ZWG), een thuiszorgorganisatie op de Zuid-Hollandse Eilanden. Ik was projectsecretaris van een Vraaggestuurd, Integraal en Lokaal project waarbij de visie van de organisatie is vertaald naar werkwijzen en procedures in de praktijk. In deze tijd heb ik dan ook veel geleerd over de sector Thuiszorg. Na een jaar miste ik toch de uitdaging in mijn werk en sprak mij de cultuur van de ZWG niet aan. Dit heeft mij doen besluiten om verder te zoeken en ineens zag ik een advertentie in de Volkskrant staan voor de functie Manager Particuliere zorg, Flexzorg en Planning bij de thuiszorganisatie Humanitas in Rotterdam. Na al die jaren heb ik veel geleerd en een hoop bagage meegekregen over veranderingstrajecten, projecten, verschillende managers. Maar altijd heb ik naast de lijn (als staf) gestaan en het management ondersteund en geadviseerd. Ik had nu behoefte aan meer verantwoordelijkheden, het zelf sturing geven aan processen en het begeleiden en faciliteren van mensen. Deze functie is me dan ook erg goed bevallen! Een kleine, informele organisatie waarbij ik leer leidinggeven en tevens mijn ervaringen kan gebruiken om de afdelingen verder op te zetten en te ontwikkelingen. Deze baan was voor mij dan ook de moeilijkste keuze om de beslissing te nemen een jaar op reis te gaan. Zeg je 'A' dan vind ik ook dat je 'B' moet zeggen, met andere woorden ontslag nemen en je huis opzeggen. We gaan voor het avontuur en de ultieme vrijheid en wie weet waar we dan uitkomen. Elke kans die we misschien krijgen, kunnen we samen oppakken. Het geeft een goed gevoel dat ik een keuze heb gemaakt die echt van mezelf is!
De visie en uitgangspunten van Humanitas spreken me erg aan. Ik ben er hier achter gekomen dat de humanistische levensvisie (levensovertuiging) ook mijn eigen uitgangspunt is. Verantwoordelijkheid nemen voor jezelf maar ook voor anderen. Je zult zelf je leven leuk en plezierig moeten maken; een ander zal het niet voor je doen. Naar mijn idee moet je eerst zelf zorgen dat je tevreden bent met je situatie zodat je vervolgens de ander gelukkig kan maken. Mijn slogan is dan ook 'Doe leuke dingen in het leven en geniet ervan!'