Opdracht 13



Hoi Iloon en Pee!

Zo, dan zijn jullie eindelijk op weg! Nu is het definitief, en hebben jullie
voorlopig de boel de boel gelaten en achter gelaten. Hoe bevallen de eerste
dagen?! Ik had jullie nog zo graag persoonlijk het allerbeste gewenst, maar
wij kregen afgelopen weekend bezoek uit het buitenland, dat tot zondagavond
is gebleven. Enfin, er waren vast een heleboel mensen op de camping.

Opdracht
M'n opdracht aan jullie kon ik nog niet kwijt; daarom bij deze:
"Maak samen een ritje met de metro in Teheran!"
In veel reisgidsen staat nog dat die metro een soort eeuwigdurig bouwproject
is dat nooit af komt, maar in werkelijkheid is hij alweer een paar jaar in
gebruik. Ik had er zelf een hilarische ervaring; ben benieuwd hoe het jullie
vergaat!!

Geniet van jullie reis, we volgen het via jullie website. Tot hores!

Groetjes,
Patrick.



Uitwerking:

Metro op een rustig tijdstip

We waren toch wel erg nieuwsgierig naar de metro van Teheran geworden vanwege deze opdracht! Na een paar dagen Teheran, zijn we de metro maar eens in gegaan. Het was aan het einde van de ochtend. Je koopt een kaartje aan het loket voordat je door de poortjes gaat en zoekt de metrolijn die je nodig hebt. Niet anders dan andere metro's. Op dit moment zijn er (slechts) 3 metrolijnen beschikbaar. Een lijn van noord naar zuid en van west naar oost. De derde lijn is een verlenging van de lijn oost-west naar de buitenwijk Karaj.

Elke metro heeft aan de voorkant twee vrouwencoupés. In eerste instantie dacht ik dat deze scheiding van man en vrouw was omdat de mannen hun handen niet thuis zouden kunnen houden. Later kwam ik erachter dat dit niet de oorspronkelijke reden is. In de islam mogen de verschillende seksen, als ze elkaar niet kennen, niet naast elkaar zitten. Een getrouwde vrouw met haar man zie je dus wel in de 'mannencoupes'. Na mijn ervaringen in Yazd (mannen die in mijn kont knijpen) heb ik maar voor de vrouwencoupe gekozen en dat is heerlijk relaxed voor mij! Natuurlijk ben ik ook tussen de vrouwen een bezienswaardigheid maar dat voelt toch anders dan dat alle mannenogen op mij gericht zijn (en ik ook nog op mijn kont moet letten).
Na een paar keer met de metro te zijn geweest vroegen wij ons toch wel af wat die bizarre ervaring van Patrick dan wel niet was. Wij vonden het eigenlijk allemaal niet zo erg bijzonder.
Totdat we rondom 19.00 uur de metro naar een theehuis wilden nemen. We stonden te wachten tot er een zou komen maar er kwam er maar geen. Op het perron werd het alleen maar drukker. De tegengestelde metro kwam al een paar keer langs dus dan voel je natuurlijk al nattigheid…
De metro kwam en deze was vol! Meer dan vol. Dachten wij… Maar niet voor de Iraniers. Dus wij (Pee bij de mannen en ik bij de vrouwen) propten ons er ook nog even in. Ik was blij dat de deur dicht ging zodat ik stevig tegen de deur en mijn medepassagiers ingedrukt stond. Overal vrouwen, of in het zwart of juist modern/Westers, een vrouw met een schreeuwend kind (die was het er duidelijk niet mee eens om zo fijngedrukt te worden) en ik, de lange buitenlander. Gelukkig hoefden we maar twee stations verder en moest ik van achteren weer terug naar de deur om er nog op tijd uit te kunnen. De mensen bleven rustig en waren het zo te zien wel gewend. Nou, voor mij was het inderdaad wel een bijzondere ervaring!

Pee over de mannencoupé:
1e ervaring: op een vroege ochtend wacht je lang (te lang voor metrobegrippen) op de metro. Het lijkt niet op het snelle efficiënte vervoer zoals in Parijs of Moskou maar meer op een uitje waarin iedereen tijd zat heeft. Conclusie: als je in Teheran ergens snel wil komen, pak je niet de metro.
2e ervaring: je staat nogmaals al lang te wachten, maar nu tijdens spitsuur. Er stopt een trein. De deuren gaan open en een uitdrukking als 'de trein braakt zijn mensen uit' gebeurt voor je ogen. Niet effe, nee 10 seconden lang vallen er meer mensen uit de wagon dan dat ze uitstappen. Je vraagt je af hoe het er ooit in is gekomen, het volume aan mensenlichamen lijkt niet overeen te komen met de ruimte in de wagon. Een brutaal iemand probeert door de eruitvallende mensenmassa in de wagon te komen. Het schijnt de enige manier, ik sta te kijken met open mond en besluit wel op de volgende trein te wachten. Maar een paar jongens hebben me allang in de gaten en wenken lachend van kom erbij. Kan niet, jawel, kom maar. Het lijkt een soort sport. Ze trekken me in de wagon. Iedereen wil in de wagon. Deuren gaan dicht, open, dicht, open want het past natuurlijk nooit. Iedereen heeft lol. Uiteindelijk gaan de deuren toch dicht, gaat de grote meerderheid toch mee, alleen een paar 'loosers' missen de trein. De jongens hebben lol, ze zien mijn blik van ongeloof en ze zijn trots dat ze mij in de wagon hebben gekregen. Ik kan mijn armen niet langs mijn lichaam houden, zo vol is het. En natuurlijk warm, iedereen zweet. Hoe kom ik hier weer uit? 2 stations later moet ik de deur zien te bereiken. Zoals veel dingen in Iran gaat ook dit verassend soepel. Mensen begrijpen waar je heen wilt en de massa maakt een doorgang (nou ja). Ik ben blij als ik op het perron sta. De jongens in de trein zwaaien me enthousiast na als de trein weer vertrekt...