'..vertrokken wij uit Rotterdam'

Het verhaal van de Paradijslaan in Crooswijk
door André Hendrikse


Begin januari 1998. Ik heb weer een serieuze baan. Net voor kerst is de knoop doorgehakt. En over ruim een week moet ik beginnen. Na een jaar met een reis door Zuid Amerika, aanrommelen en werk zoeken begint het regelmatige leven weer. Ik woon nog in Maastricht, maar moet nu dus snel op zoek naar een nieuwe stek. Waar ga ik wonen? Gouda waar mijn nieuwe werkplek is? Of toch ergens in een echte stad: Utrecht, Den Haag, Rotterdam? Het kan nog alle kanten op, maar nu loop ik met een bos sleutels in mijn hand door een leeg appartement in Rotterdam. De Paradijslaan. Klinkt best goed: van het Sterreplein in Maastricht naar de Paradijslaan in de Maasstad. De laagstaande winterzon schijnt fel in het lege appartement met de witte muren en de kale vloer. Het lijkt daardoor erg ruim. Dat gevoel van enorme ruimte wordt een week later een stuk minder als de muren een kleur krijgen. En met al mijn spullen uit Maastricht is de ruimte al helemaal snel gevuld. Maar het blijft een ruime plek zo voor mijzelf.
Het was een gok, deze plek. Ik kende weinig van Rotterdam en de buurt is wat shabby. Maar al met al is het in de jaren daarna geen slechte keuze gebleken. De Kralingse Plas ligt op loopafstand en er zijn wat winkels om de hoek, waaronder een goede friettent en een bakker met heerlijk zonnepittenbruin. Iets verderop is er ook nog een Aldi. Dat is altijd interessant vanwege de prijs en de kleurrijke types die er komen. Naar de stad is het 10 minuten fietsen. Rotterdam beschouw ik als een groot samenlevingsexperiment van allerlei heel verschillende soorten mensen. Een wandeling over de markt op zaterdag voelt soms als een miniwereldreis.

Een paar jaar later vindt Lutske werk in Rotterdam. Ik ben erg blij dat ze in de buurt komt wonen. Ze is mijn klimvriendin en meer dan dat geworden en het is alleen al erg handig om na een weekendje Freyr in de Ardennen niet meer om te hoeven rijden via Utrecht.
Met Pee en Ilona en haar klikt het ook goed. Met zijn vieren hebben we prima klimvakanties en -weekenden. Mijn leaseauto wordt steeds goed benut op deze vakanties: stampvol gepropt en gratis tanken voor de grens naar België.
Luts woont eerst een tijdje op de Bergweg, boven Bart. In de plaats van Bas. Die verhuisde naar een huis iets verderop. Als op een gegeven moment het appartement boven mij leegkomt wordt Luts zelfs mijn bovenbuurvrouw. We wonen ieder in een eigen appartement met elk een eigen leven. Maar als ik 's avonds zie dat boven het licht brandt, dan is het toch een stuk gezelliger thuiskomen dan daarvoor. Even buurten is bijna vaste prik.

Protestaffiche tegen de voorgenomen renovatie van Crooswijk

Een enkele keer ontmoeten we in het trappenhuis een bekende of nieuwe lover. En dan moeten we - later - natuurlijk even uitleg geven. Al dan niet via onze balkons waarvandaan ik en stijve nek krijg van het naar boven kijken, terwijl Luts ontspannen naar beneden blikt.
En ook als ik niet thuis ben, weet Luts 'het winkeltje' te vinden: mijn koelkast en voorraadkast. Die zitten altijd flink vol. De millenniumvoorraad, volgens haar. Als op 1/1/2000 inderdaad de economie ontwricht door computerproblemen, dan zitten we safe, is haar idee.
Een hele goede buur is ook een prettig idee als er 's iets mis zou gaan. En dat gebeurt. In 2002 als Luts - zo blijkt later - met hersenvliesontsteking wordt opgenomen in het ziekenhuis. Op het moment dat het echt misgaat, ben ik echter in de Ardennen. Bas en de kersverse minnaar Guido - sinds 2004 echtgenoot - vangen haar de heftigste uren op. Dus lever ik vooral wat nazorg.

Het wordt helemaal gezellig als daarna ook Ilona naar Rotterdam komt en al na een paar maanden óók buurvrouw wordt in de Paradijslaan. Drie van de acht appartementen van het trappenhuis zijn 'van 'ons'. Ilona - later volgt Pee ook vanuit Maastricht - woont op 56d, Luts er naast op 54d en ik daar weer onder op 54c. Iets verder in de straat vindt een collega van Ilona later een huis. Het is Femke, anno 2005 de vriendin van Bart.
Het duurt maar kort dat Luts, Ilona en ik buren zijn. Ik vertrek in september 2003 naar Bergschenhoek. Naar een 'echt' huis nadat ik Marjan heb leren kennen. Luts verhuist eind 2003 hoogzwanger naar een straat verderop. En volgend jaar gaat ook zij naar een grote mensenhuis. In Delft. Femke is bij Bart ingetrokken in Utrecht. En Pee en Ilona sluiten in september 2005 af in de Paradijslaan. De blusbus is hun volgende huis.
Over een tijdje wordt bijna heel de buurt rond de Paradijslaan gesloopt. Een nieuwe fase voor de buurt breekt aan. Een fase die niet te vergelijken is met de tijd daarvoor. En wij? Wij zijn ook alweer een fase verder.

André