Dagboek 45: Avonturen in Centraal Azië

Tekst en foto's: Marije van Gent & Joris Arts


Visa-gedoe

Hoe lastig is het om vier verschillende visa voor de vier landen waar we doorheen willen trekken in 6 weken te realiseren? Als rasechte optimisten denken we daar gemakkelijk over, maar 4 weken verder en we zitten in de rats als alleen nog maar het Iraanse visum is gelukt. Joris belt elke dag met het Nederlandse consulaat in Turkmenistan, die waarschijnlijk helemaal stapelgek van ons worden. Dankzij hun bemiddeling krijgen we het Turkmeense visum, en dan volgt ook snel het Uzbeekse visum. Pas twee dagen voor vertrek is ons paspoort terug, met alle stempels. Heyhey, we are ready for the lands-of-the stans!

Blusbus op weg naar Osh Liftster in Kyrgyzstan

The curse of de blusbus

Een overbelaste knie-blessure na de dam-tot-dam loop zorgt er voor dat Marije hinkepotend het vliegtuig in stapt. Maar het kan erger. In Moskou ligt Marije 2 uur plat op de gang in het vliegveld, met een vreselijke pijn in de rug rondom de longen. Gearriveerd in Bishkek kan ze alleen maar op haar zij zonder pijn liggen, en na een halve dag is ze in tranen. Dokter erbij, met een onduidelijke diagnose maar een mega-spuit in de bil doet wonderen. We volgen dezelfde procedure als Pee en belanden in de wachtkamer bij de Russische dokter Diana. De foto op de website van een wachtende Pee in de gang, komt ons nu erg bekend voor. Diana maakt ons duidelijk dat een beknelde zenuw in een verkrampte spier voor het probleem zorgt en na 4 dagen kunnen we eindelijk op pad.

Genieten van de natuur in Kyrgyzstan


Kyrgystan

Rondrijden in Kyrgystan is eigenlijk alleen maar leuk en ontspannen. We touren met de bus, slapen bij boertjes op het erf waar we niet onder uitnodigingen van maaltijden onderuit komen, en kamperen in het wild op de meest mooie plekjes. De natuur in Kyrgistan is adembenemend, en het blusbusje houdt zich prima op zelfs de hoogste passen. Maar de mensen in Kyrgistan slaan werkelijk alles, zo vriendelijk hebben we ze nog nooit meegemaakt, en dit blijkt gedurende onze hele reis in Centraal Azie maar door te gaan. Zo krijgt Marije van een lifter een emmer appels in haar schoot uitgekieperd, worden we overal voor thee uitgenodigd, krijg je een meloen of een hand vol walnoten, pas geraapt in je handen gedrukt. Een paardrijtocht 2 dagen de bergen in is super, met die brakke knie van Marije is echt de bergen in trekken nog niet gelukt. We genieten van de paarden en van de uitzichten, en natuurlijk van onze grappige gids die in het Duits ons wegwijs maakt in de Kyrgizische maatschappij. En dat paarden tot 3000 meter hoog konden klimmen op de meest steile paadjes, dat wisten we niet. Wel heel wat anders dan die makke paarden in onze brave maneges in Nederland.

Mannen in traditionele Uzbeekse kledij

Uzbekistan

Na Kyrgystan, waar alleen al het rondrijden en om je heenkijken naar de bergen een feest is, is Uzbekistan plat, kaal en saai. We scheuren met een rotvaart (voor zover je dat kan doen met dat blusbusje wat niet harder gaat dan 60 km per uur) door het land, langs uitgestrekte katoenvelden. De Uzbeekse steden maken echter alles goed met hun historische pracht en praal. En wat een luxe, op een enkele tourbus nagelaten, zijn er nauwelijks toeristen en kunnen we alles bewonderen met geen andere toerist in de buurt. De Uzbeken zijn een vrolijke en spontane mensen, met name op het platteland buiten de toeristische scene. Grapjes op de markt, gulle gebaren, en altijd een lach voor je klaar. Dit wordt alleen maar op onze laatste avond in Uzbekistan bevestigd waar we 20 km van de grens met Turkmenistan af logeren op het erf van een boer. Binnen 5 minuten zijn we uitgenodigd, en alle familieleden komen langs om ons te bezichtigen. Een uitgebreide maaltijd, zo'n 20 man in de woonkamer, de vodka erbij, kan het nog gezelliger??

Katoenoogst Registan in Samarkand


Turkmenistan

Papieren papieren en nog eens papieren. Turkmenistan wint het van alle bureaucratieen in de wereld, maar we worden uitermate correct behandeld, dus na 5 uur gepapiert te hebben mogen we dan toch echt het land van de grote dictator Turkmenbashi binnen. Een paar politiecontroles verder hebben we een vervelend incident met een roadblock en een achterlijk hoge tol voor de weg. Na een uur ruzie en stampij met een feeks achter een loketje en een deuk in de auto gaat Marije tegen de zin van Joris in de volle 50 dollar betalen. De feeks grijnst achter haar loketje ongenaakbaar, maar we zijn van de ellende af en rijden tot ver na het donker door de woestijn.
Turkmenistan is een raar land, gedomineerd door grote billboards van de dictator, en de vele vele vele politiecontroles. Onder de indruk van de historische site bij Merv rijden we snel door naar Ashgabat, maar weten niet hoe snel we die stad weer moeten verlaten. Klatergoud en klaterwater, lege straten en pleinen, en een kille dictator. Snel scoren we nog de Rhunama in de Nederlandse vertaling (!!!), het heilige boek geschreven door Bashi himself om misselijk van alle bombastico naar Iran te gaan. Het is een hele ervaring om door zo'n land te reizen, maar erg vrolijk worden we er niet van. De Turkmenen lijken niet erg gelukkig met hun vorst.

Een van de vele politiecontrole's in Turkmenistan Paleis van Turkmenbashi in Ashgabat


Iran

In het donker arriveren we zonder geld en weinig benzine de eerste Iraanse stad binnen. Het lijkt niet heel uitnodigend, maar druk verkeer en overal wapperende zwarte gewaden. Maar binnen een half uur zitten we aan de thee bij een Iraans gezin, wordt een maaltijd voor ons gekookt en hebben we de lol van ons leven met drie bijdehante kinderen. We vertrekken de volgende ochtend, overladen met kadootjes en met een brok in ons keel. We zijn overweldigd door de gastvrijheid van dit gezin, en hebben Iran voorgoed in ons hart gesloten. We genieten van de laatste daagjes van ons avontuur, al is dat hoofddoeken-gedoe Marije af en toe teveel in de hitte. Iran is een mengeling van tegenstrijdigheden. Zo ervaren we enorme gastvrijheid en voelen we ons als buitenlanders heel welkom, maar belanden ook in een anti-Israel-Bush demonstratie. En lijkt alles er traditioneel aan toe te gaan, vast iedereen met de Ramadan, maar blijkt Teheran een enorme moderne stad te zijn. Het is een land dat we graag nog verder zouden willen verkennen, maar daar staat Hans al op de stoep van het hotel en overhandigen we hem de sleutel van de bus. Na een geweldige afscheidsavond met een Duitser en twee Iraanse Koerden, lebberend aan de waterpijp en smikkelend van de Iraanse cuisine, duiken we het vliegtuig in. Acht uur later staan we wat verdwaasd op Schiphol, wat doen we weer in nat en grijs Nederland? Maar Pee en Ilona, de red-de-blusbus-actie heeft ons een enorm boeiende vakantie opgeleverd, bedankt!!

Gastvrijheid, enthousiasme en veel aandacht in Iran