Dagboek 44: Terug in Nederland: tussenstop of einde reis?

Aerdenhout, 14 november 2006


Inmiddels is wel duidelijk dat de reis voorbij is. Morgen gaan we naar Istanbul om de bus op te halen. In iets meer dan twee weken rijden we naar huis en dan zit het er definitief op. Maar daar is wel nog heel wat aan vooraf gegaan.

Na ruim 3 weken in het ziekenhuis word ik ontslagen. Het wordt ook tijd om weg te gaan. De verpleging was soms wat rommelig en de omgeving niet echt opbeurend. Ilona's vader haalt ons op met de auto. Al na 10 minuten in Aerdenhout voel ik me een stuk beter dan in het Havenziekenhuis.
Het is mooi weer en er zijn slechtere plekken om beter te worden. We gaan in het koetshuis wonen, het minihuisje naast Ilona's vader eigen huis. Voor onze reis hadden we dit huisje gedeeltelijk ingericht met onze spullen. Zo kon Ilona's vader het eventueel gemeubileerd verhuren en hadden wij een plek om na onze reis naar terug te keren.

Helaas is er na het weekend al meteen stress. Volgens het Havenziekenhuis was het geen enkel probleem om de benodigde medicatie in de apotheek te krijgen. Dat blijkt echter wel het geval. En ondanks dat ik me goed voel, weet ik dat ik volledig afhankelijk van deze medicijnen ben om me goed te blijven voelen. Ik slik een hele lading, met name de Cyclosporine capsules van meer dan 2 cm geven je het gevoel een bolletjesslikker te zijn. Ze kosten 3,50 per stuk en ik werk er 4 op en dag weg. De rekening van het plastic tasje vol pillen van de apotheek bedraagt meer dan 600 euro.

Gelukkig heb ik nog steeds gezonde trek, ik eet goed en heb nergens last van in mijn darmen. Het vervelende is alleen dat de Prednison er voor zorgt dat je vreetbuien krijgt en dus gaat snoepen. En ik krijg na een maand toch het bolle gezicht van dat spul. Zo zijn er nog meer vervelende bijwerkingen.

Gelukkig maken de tropische temperaturen veel goed. Door de Omega-blokkade (jaja) blijft het maar mooi weer in Nederland, dit leidt tot oververhitte wipkippen en ander ongemak voor sommige mensen maar ons hoor je niet klagen. Voor het eerst in mijn leven kan ik van huis uit op de fiets naar het strand; Zandvoort is maar 7 km verderop.

Met Joris en Marije door de grachten van Amsterdam

Joris en Marije nodigen ons uit voor een rondvaart door de grachten van Amsterdam. Het is een volledig georganiseerd uitje, ze halen ons op met de auto en brengen ons aan het eind van de dag weer terug. Joris woont aan de gracht en heeft een bootje voor de deur. We krijgen een privé-rondvaart inclusief hapjes. Een paar dagen later gaan we met o.a. Remi, Maartje en Stefan naar het strand. Het is heerlijk warm en we bakken pannenkoeken op de brander. In de klimhal in Haarlem komen we stomtoevallig Shirley tegen die we in Geyikbayiri, het klimgebied bij Antalya, hebben leren kennen. We zien een ouder koppel rijden in een oude rode Mercedes ex-brandweerbus. Voorop staat in grote letters 'STRANDWEER'.

Ondanks de leuke dingen van de Hollandse zomer gaat het eigenlijk niet goed. Er is grote onzekerheid hoe lang het verblijf in Nederland gaat duren. We blijven maar bijstellen. Een paar dagen diarree wordt een paar weken. Een bacteriële infectie wordt een chronische ziekte. 2 à 3 weken Nederland worden nu al 2 à 3 maanden NL. Bij twee tot drie maanden ligt een grens. Dat is echt het maximum, financieel kan dat nog maar eigenlijk is het zonde om in Nederland je gespaarde reisbudget op te maken. En in een duur Nederland, we schrikken bij Albert Heijn als we moeten afrekenen. Niemand lijkt er bij stil te staan. Wij vroeger ook niet. Nu wel, als je geen inkomen hebt, gaat het geld er opeens hard uit. Dan in het vervolg maar naar de Aldi en geen luxe meer. Het scheelt behoorlijk.

Ook emotioneel is de rek eruit. Een langere onderbreking dan een maand of twee drie zou geen onderbreking meer zijn maar een voorlopig einde van de trip. In ons hoofd houden we ons hieraan vast en maken plannen om in oktober terug te gaan naar China. De zomer in Nederland is ook vakantie, het is mooi weer, dus waarom niet? Ik kan er vrede mee hebben, Ilona niet.

Het vervelende is alleen dat we niet weten wat uit de controles in het ziekenhuis komt. Niemand kan beloven dat ik over een maand of twee weer helemaal hersteld ben. Ilona heeft erg veel moeite met de onzekerheid en de steeds tegenvallende verwachtingen. Ze heeft een bang voorgevoel dat de reis wel eens afgelopen zou kunnen zijn. De definitieve klap komt als we tijdens een controle in Het Havenziekenhuis aan de vervangend internist vragen wanneer we weer naar China kunnen. 'Nou,' zegt hij 'dat zou ik voor het komende jaar maar uit mijn hoofd zetten..' Komend JAAR?! Ja, je bent toch goed ziek geweest. Het had maar een haartje gescheeld of je darm was eruit geweest, zegt de arts. Stilte volgt. En Zuid Afrika dan? vragen we. 'Zuid Afrika is geen Afrika, daar is goede zorg.' Ilona's moeder en Hans zijn daar bezig aan het opzetten van een Bed & Breakfast. We zouden ze na onze reis gaan helpen. Dat kan misschien dan nog wel maar de Zijderoute afmaken wordt dus lastig. Want dat is wat we wilden, terug naar Bishkek en dan in een maand of 2 door China richting Vietnam of Laos om te eindigen met een paar weken vakantie op een Thais eiland.
Ilona is zwaar teleurgesteld. Ik probeer het nog te relativeren maar ze ziet de feiten misschien beter onder ogen dan ik. Dat is geen intermezzo meer, de reis is voorbij…..

Zomer 2006: superweer aan het strand


Wat nu? Dat betekent werk zoeken, een huisje en, het moeilijkste, nog een keer een knop omzetten in je hoofd. En een hele lastige, merk ik.

Wat moeten we met de bus? Als we niet meer teruggaan naar Bishkek kunnen we hem niet ophalen. Dan zal Ilona erheen moeten vliegen in haar uppie. Spullen opsturen naar Nederland, bus verkopen. Niet leuk en een hoop gedoe. Is die bus dat nog waard? We zetten hem ook op Marktplaats met de uitdaging 'op te halen in Kyrgyzstan' en vertellen rond dat als iemand zin heeft hij / zij met de bus terug mag rijden. Uiteindelijk blijkt hier nog best animo voor..

Het duurde niet lang voordat ik de 15 kilo die ik afgevallen was weer bij heb. Helaas krijg ik er 20kg voor in de plaats, de prijs van de vreetbuien. Op 11 augustus word ik geopereerd aan een liesbreuk. Ik ben weer patiënt en van deze ingreep heb ik eigenlijk veel meer last dan van de problemen met mijn darmen. Sinds ik uit het ziekenhuis ben, merk ik daar eigenlijk niets meer van. De operatie aan de lies maakt me immobiel en ik kan niet veel meer dan op de bank hangen.

Uiteindelijk vinden we onze uitweg in de enige buitenlandoptie die er nog is: Zuid-Afrika. Ilona's moeder heeft aangegeven dat ze zo rond lente 2007 wel wat hulp kan gebruiken. Lente 2007, dat kan net. Is geen jaar maar de dokter zal wel wat op safe spelen. We zetten hier onze zinnen op. Helaas, een confrontatie tussen Ilona en haar moeder zet ook een streep door Zuid-Afrika. We realiseren ons dat we te veel daaraan hangen. Zonder plan, zonder idee, als het maar buitenland is. Misschien is dat geen gezond uitgangspunt. Dus is het nu echt duidelijk: we zijn terug in Nederland en zullen hier voorlopig ook blijven. Het is begin oktober: nu zijn we echt terug in Nederland. We gaan op zoek naar werk. Ook ik krijg, een beetje zoals verwacht, na 3 maanden thuis zijn de kriebels. Ik ben in principe hersteld van mijn liesbreuk, met mijn darmen gaat het nog steeds erg goed, dus ik ben patiënt-af. Tijd om wat te gaan doen. Werk zoeken.

Iedereen geniet


Er liggen kaarten van Noord en Zuid-Holland op de grond. Onbewust denk ik dat wat meer dan een jaar geleden lag de kaart van Iran en Centraal-Azië op de grond. Tsja, zo is de situatie nu. We gunnen onszelf een weekendje Limburg. Met een goed excuus en fikse korting gaan we naar Thermea 2000 in Valkenburg. Het is heerlijk weer dat weekend en we eten taart op het terras in Maastricht.

Ilona is na meer dan 4 maanden nog niet veel vrolijker. Er moet wat gaan gebeuren, de situatie verandert niet en daar is op deze manier ook geen vooruitzicht op.
Via Lutske vindt ze werk bij gemeente Rotterdam. Twee dagen per week houdt ze zich bezig met De week van de Vooruitgang. Ze pakt het snel op en doet het goed. De gemeente is tevreden over haar en bied haar een contract aan. Langzaam pakt ze haar eigen dingen weer op. Terwijl ze uit haar dal lijkt te krabbelen, gaat het met mij minder. Het optimisme van de eerste sollicitaties verdwijnt als er alleen nog maar afwijzingen binnenkomen.

Gelukkig is er gaandeweg een soort 'Red de Blusbus'-plan aan het ontstaan. Joris en Marije voelen er wel wat voor om in Centraal-Azië rond te toeren met ons karretje en om daarna richting Iran te rijden. Hans Coppens wil graag Iran zien, dus daar de bus overnemen en doorrijden naar Turkije. Als de twee plannen aan elkaar gekoppeld kunnen worden, hebben ze allen een mooie vakantie en is onze bus een heel stuk dichter bij huis. Vanuit Turkije krijgen we hem wel weer thuis.