Dagboek 39: Eindelijk in Kyrgyzstan!

Aerdenhout, 3 augustus 2006


We zijn in Kyrgyzstan! Eindelijk! We gaan op weg naar Bishkek.. en het regent.. Het water komt echt met bakken uit de lucht. Wat onderweg opvalt, is dat er nog sovjet overblijfselen te zien zijn. Leninhoofden, sterren, hamers en sikkels, Kirgizië heeft blijkbaar niet zo een moeite met het communistische verleden. In Oezbekistan was alles grondig verwijderd. Ilona wordt weer een keer aangehouden wegens 'speeding'. Gelukkig ook dit keer weer zonder boete.

In Bishkek zoeken we onderkomen in Salima's. Dit is soort studentenverblijf en zo ongeveer de goedkoopste accommodatie in de stad. De kamers zijn al net zo mistroostig als het betonnen gebouw er van de buitenkant uit ziet. De regen doet de boel ook geen goed. De meiden die de boel runnen hangen de hele dag half te slapen met hun hoofd op hun armen achter een oud bureautje.
De auto kan op een bewaakte parkeerplaats naast de deur staan. Deze parkeerplaats wordt beheerd door twee mannen. Ze wonen in een hok van 2 bij 1 met een matras. Eén van hen heeft zijn militaire diensttijd doorgebracht in Brandenburg in Oost Duitsland. Het is een raar idee dat een Kyrgyz in West Europa de andere kant van het IJzeren gordijn bewaakte.
De mannen zijn aardig maar handige jongens en wat wakkerder dan de meiden van het hostel. Ze bekijken onze bus aandachtig. Het is een komen en gaan van auto's en mensen op het terreintje. De parkeerplaats blijkt uiteindelijk ook een marktplaats, waar contacten worden gelegd en waar wordt gehandeld in auto's.


Wisseling van de wacht op het centrale pleinVeel standbeelden en veel groen in Bishkek

We zoeken contact met Elmira van Ecotour. We maken een afspraak om samen te gaan lunchen. Eindelijk kunnen we kennis met elkaar maken en bespreken of Ecotour de auto misschien wil kopen.
Elmira vindt dat ze weinig van ons gehoord heeft onderweg. En daar heeft ze wel gelijk in. We proberen uit te leggen dat het lang onzeker is geweest of we wel in Kyrgyzstan zouden komen omdat we geen enkel visum op zak hadden toen we vertrokken uit Nederland. Toch is het eerste contact warm en gastvrij; Elmira trakteert ons niet alleen op de lunch maar geeft ons ook een rondleiding door Bishkek.
Ecotour heeft zeker interesse in de bus, dus we maken een afspraak om de auto te bekijken.

Samen met Samira, Elmira's zus en Bek, hun chauffeur, bekijkt Elmira de blusbus op het parkeerterrein. Ook de mannen van de parking staan er nieuwsgierig bij. Bek is niet enthousiast; hij vindt de bus oud, het kunststof dak maar niks en twijfelt aan de mechanische staat van de auto. Wij zijn bijna verontwaardigd; we hebben bijna 20.000 km gereden zonder noemenswaardige problemen en vinden het een fantastisch karretje! Samen met Elmira en Samira praten we verder in het cafeetje van het guesthouse. Ze willen de auto wel kopen maar voor een lager bedrag dan wij in gedachten hadden. Verder wordt duidelijk dat ze de auto zo snel mogelijk willen hebben. Ecotour koopt voor het seizoen een aantal auto's, gebruikt deze intensief gedurende de zomermaanden en verkoopt ze daarna weer. Wij zijn al later aangekomen in Kyrgyzstan dan de bedoeling was. Als ze de bus kopen, moet deze halsoverkop worden omgebouwd voor passagierstransport. Daarnaast moet hij eerst nog geïmporteerd worden wat ook de nodige tijd kost. Wij willen de bus eigenlijk voorlopig nog niet kwijt; we willen er nog van kunnen genieten in Kyrgyzstan. We besluiten dat beide partijen erover nadenken.

Uiteindelijk besluiten we om het niet te doen. De auto is eigenlijk helemaal niet geschikt voor Ecotour. Hij moet compleet omgebouwd want er moeten ramen en banken in, 'Brandweer' moet eraf, de afstand tussen bodemplaat en grond is te laag voor waar Ecotour hem voor wil gebruiken en zo zijn er nog wat zaken. En om de auto in Kyrgyzstan te kunnen importeren moeten de kentekenplaten en autopapieren opgestuurd worden naar Nederland. Daar moet de auto eerst uitgeschreven worden bij de RDW, dan moet er een document van de douane komen dat de auto niet meer in Nederland staat geregistreerd en met dat document (liefst officieel vertaald in het Russisch natuurlijk) kun je de auto pas in Kyrgyzstan laten registreren. Dat kost ook nog de nodige tijd, geld en bureaucratie. En eigenlijk willen we de bus nog helemaal niet kwijt..

Ilona en ElmiraLenin staat nog steeds overeind in Bishkek


We spreken weer af met Elmira en Samira en vertellen hun dit. Ze lijken het te begrijpen / niet erg te vinden / hetzelfde te denken, in ieder geval hebben we niet het idee dat ze erg teleurgesteld zijn dat de koop niet doorgaat. Ze willen ons zelfs helpen om een andere Kyrgyzische koper te vinden. We vertellen ook de mannen van de car-parking dat we de bus willen verkopen. Ze zeggen dat ze hun oren zullen openhouden.
Op een warme dag gaan we met de bus naar de 'Automojka' (autoschoonheidssalon). Op verschillende plekken in Bishkek zijn van dit soort wasplekken. Onder het toeziende oog van een geld tellende baas kun je hier je auto door een stel jongens laten wassen. Het gaat allemaal een beetje op z'n Kyrgyzisch, uiteindelijk doen we een gedeelte maar zelf maar dan ziet de bus er ook uit als nieuw! Hij is weer rood en ook de binnenkant is ontdaan van alle woestijnstof en zand (voor zover mogelijk). Zo kunnen we ons vehikel tenminste tonen aan een potentiële koper. Die dienen zich ook aan op de car-parking. Een dikke commissaris van de politie heeft wel interesse. Later nog een man, die Engels spreekt (maakt het communiceren iets makkelijker) en die de auto wil gebruiken voor 'picknicks into the mountains'.

Ilona en ik worden heen en weer geslingerd tussen auto wel verkopen, auto niet verkopen, auto wel verkopen..
Elmira maakte ons duidelijk dat het seizoen in Kyrgyzstan beperkt is tot de zomermaanden. Daarvoor zijn de hogere plekken vaak niet bereikbaar door sneeuw. Ook zijn er nu (half april) nog geen yurt-camps (nomadententenkampen) op de alpenweiden waar je kunt overnachten. Dat wisten we niet, als we dus iets meer willen zien dan alleen Bishkek, moeten we nog wat geduld hebben. Dat komt niet slecht uit, want ondertussen hebben we besloten dat we langer in Kyrgyzstan willen blijven. De eerste indruk van het land is positief en we zijn wel weer toe aan wat vastigheid ;-)
Om mobiel te blijven is het dus handig om de auto nu nog niet verkopen.

Er valt toch wel iets van ons af nu we in Kyrgyzstan zijn. Op de landkaart van de website staat immers daar een vraagteken. Het eerste doel was om met de bus in Kyrgyzstan aan te komen. Dat is nu gelukt! Maar er is een hoop (geregel) aan vooraf gegaan. Nu we er zijn, weten we eigenlijk niet hoe we verder willen. Daar hebben we nog niet echt over nagedacht. Dat kunnen we de komende periode dus mooi doen. Er zijn wel een aantal senario's. Eentje is de Karakorum Highway naar Pakistan. Kan alleen in de zomer en zonder blusbus. Een ander is om de bus te verkopen en door te gaan over de Zijderoute, per trein door China. Wat ook kan is Jaap (van VSO) opzoeken in noordelijk Kazachstan. En een nieuwe optie is, als we de bus niet verkocht krijgen, terugrijden. Ergens hebben we daar totaal geen zin in omdat een gedeelte letterlijk over dezelfde weg moet (er zijn niet zoveel wegen door Centraal Azie) en vooral het regelen van weer alle visa is geen leuk vooruitzicht. Van de andere kant is het ook niet zo erg; we weten hoe alles werkt, kennen de leuke plekken en er zijn genoeg plaatsen waar we graag nog een keertje teruggaan. Iets meer vakantie dan per trein door China. En we kunnen blijven genieten van de bus.
We weten het dus nog niet.

Schilderijen op een marktje

Staatshistorisch museum en vrijheidsbeeld op Ala-Too, het centrale plein in Bishkek

Voormalige bioscoop

Ilona en ik hebben steeds vaker ruzie. We zitten op totaal andere golflengtes, begrijpen niet wat de ander bedoelt en praten langs elkaar heen. Ilona is een Ilona die ik niet ken: ze neemt weinig initiatief, weet het niet en lijkt niet te genieten van het reizen. Het ergste is dat ze haar gevoelens niet deelt. En dat terwijl ik juist zo goed in mijn vel zit. Ik ben steeds verder in de reis gegroeid, voel me sterk en in mijn element, alles gaat goed, vooral het contact met mensen. Kan wat communiceren door de 20 woorden Russisch, heb gevoel voor de sociale omgang, merk ook dat mensen me mogen. En dit is wat ik wil. Ik geniet van de onzekerheid, het onbekende, het avontuur. Het is heerlijk dat niet alles vastligt en zo gestructureerd is als in Nederland. Dat geeft veel ruimte voor eigen invulling, alles kan. Hoe anders dan soms thuis.
Ik reageer erg ongeduldig op Ilona. Ik weet niet wat ik met de situatie aan moet. Misschien zijn we wel een beetje reismoe of zijn we te veel bij elkaar.


Gelukkig is Bishkek easy-going. De eerste avond lopen we wat argwanend rond. De Lonely Planet waarschuwt namelijk met 'Bishkek smiles during the day but is neither safe nor well lit after dark'. Het eerste en laatste is waar en omdat het zo donker is 's avonds krijg je al snel een onveilig gevoel. Toch heb je niet het idee in een criminele stad te lopen. Veel gevaarlijker zijn waarschijnlijk de ontbrekende putdeksels die je in het donker niet ziet.
Het ongehaaste ritme van Bishkek bevalt ons wel. In tegenstelling tot wat we over Almaty, de hoofdstad van Kazachstan horen. Geen hoofdstadstress. En dat is erg lekker. Het is de stad van de standbeelden. Een groot beeld van Lenin staat er nog steeds, net als vele beelden van voormalige en nieuwe helden. De zomer laat zich al zien en voelen, het is op bepaalde dagen warmer dan 25 graden, bomen worden groen, terrasjes komen te voorschijn, mensen zitten heerlijk in het gras in de parken, dragen zomerse kleren en zijn ontspannen.

We besluiten ook om alles even achter ons te laten en een tocht te maken van een week of twee rond Issyk-Kul, een groot meer in het oosten van Kyrgyzstan. Even lekker er op uit, dan zien we daarna wel verder. We kopen een ouderwetse, maar mooie kaart die je moet oprollen van het meer en met wat tips van Elmira gaan we op pad..