Dagboek 34: Chiva, Oezbekistan

Taraz, Kazachstan, 4 april 2006


Nadat we Nukus uitrijden, op weg naar Chiva, komen we zo maar ineens een tankstation tegen die ook nog diesel heeft. Hier zijn we erg blij mee, het geeft voor de komende 600 km weer een rustig gevoel.

De weg naar het zuiden gaat door Marlboro-country. Lege prairie, in de verte een tafelberg, een man op een paard aan de horizon. Ergens moeten we de Amu Darya rivier over via een 'pontoen', horen we. Er zijn geen wegwijzers.

Er zijn niet veel wegen in Oezbekistan maar toch is het af en toe erg lastig om de juiste weg te vinden. Door veel te vragen vinden we uiteindelijk de Amu Darya. Voordat we deze rivier willen oversteken, blijkt er een lange rij auto's al een poosje stil te staan. Wat zou er aan de hand zijn? Militsia?, denken wij eerst. Het blijkt een kapotte 'pontoen' van de bootjesbrug te zijn. We kletsen wat met de mensen om ons heen, wachten uiteindelijk maar een half uurtje en dan mogen we de brug over. Een hele ervaring! Iedereen wil als eerste over de brug wat een hoop chaos oplevert. De doorgezakte Volga stationwagon (met gordijntjes) voor ons heeft af en toe moeite om van het ene schip op het andere schip te rijden. Maar goed, even met zijn allen duwen en ook deze Volga haalt de overkant.

Islom-Huja MinaretStadsmuur

Aan het eind van de middag rijden we Chiva binnen. Er zijn twee Chiva's: de gewone (Sovjet) stad en de historische, oude stad. De oude stad ligt ten zuiden van de nieuwe en is eigenlijk niet erg groot. De oude stad is een vierkant, binnen een hoge stadsmuur, gemaakt van opgedroogde modder. Door een poort in de muur rijden we naar binnen. De sfeer komt erg gemoedelijk over; weinig verkeer en er spelen wat kinderen op straat. Het valt ons op dat het toeristischer is dan wij tot nu toe gewend waren. We zien zelfs weer heel af en toe een toerist rondlopen. We zoeken een slaapplaats en komen uiteindelijk bij een aardige, Oezbeekse familie terecht. Zij hebben een gedeelte van hun huis als hotel omgebouwd. Een zoon spreekt wat Engels en pa is slim, ziet ons twijfelen en haalt ons over door een goede prijs. Inclusief diner en ontbijt. De bus moet op de oprit, we eten plov (gevulde rijst) en voor de wc moet je via de voordeur naar buiten. Gezellig, persoonlijk en huislijk, wat ons erg aanspreekt. We drinken een biertje buiten voor het huis en zien het dagelijkse leven van Chiva voorbij gaan.

Verkoper met oude Moskvitsj op de bazaar


Chiva is een oude stad, wat al in de tijd van de Sovjet Unie door de Russen wordt opgeknapt. Het is bijna een openluchtmuseum geworden, zo mooi gerestaureerd maar zo weinig sfeer. Het echte Oezbeekse leven is niet meer in de oude stad maar meer erbuiten. Maar toch geven de oude gebouwen, medressa's (Koran-scholen), minaretten en steegjes een mooie sfeer weer zoals het er vroeger uit zou moeten hebben gezien. Wij slenteren een dag wat rond. De bazaar grenst aan de oude stad en hier speelt het dagelijkse leven zich weer af. Bij de ingang wordt vis wordt verkocht uit de kofferbak van een Lada! Verder zien we de gebruikelijke producten zoals brood, groente, fruit, thee, goedkope kleding en huishoudelijke spullen.
In de oude stad zien we een vers getrouwd koppeltje. Op zich niks bijzonders maar als we de
Islom-Huja minaret beklimmen zien we beneden ineens wel 5 net getrouwde stelletjes met hun familie door de steegjes dwalen. Blijkbaar is dit 'the place to be for marriage'. We hebben achteraf te horen gekregen waarom het pasgetrouwde stel niet vrolijk is op zo een belangrijke dag. Als je gaat trouwen dan verlaat je de familie. Dit is niet iets om te vieren!

's Middags blijven we heerlijk in het zonnetje rondkijken op het plein. De hele dag staat hier al de muziek aan en wordt er constant door een Oezbeekse vrouw geschreeuwd naar een grote groep dansende meiden en jongetjes met muziekinstrumenten. Ze zijn zich aan het voorbereiden voor het grote nieuwejaarsfeest, No Ruz (letterlijk: nieuwe dagen. Een Islamitische feestdag die in de hele regio gevierd wordt en samenvalt met het begin van onze lente). De oude stad hebben we wel gezien, en Pee hangt wat rond bij de kinderen.

Er is een erg pienter knulletje van 12 jaar die Engels spreekt. Hij wil muzikant worden en houdt erg van Mozart. Een gehandicapte lange slungel is zijn vriend. De kinderen zijn nieuwsgierig, zeker als blijkt dat je de netgemaakte foto achter op het display kunt zien. Iedereen wil zichzelf natuurlijk terugzien. De muzikant geeft een korte demonstratie op een 2-snarige gitaar. Het is heerlijk om niks te moeten of te willen en de dag te nemen zoals die komt.

Ochtendsfeer in Chiva

Ik sta vroeg op om een foto te maken van het ochtendlicht. Ik baal dat mijn digitale spiegelreflexcamera kapot is. Tsja, het probleem wat begin vorig jaar begon in Laos en zich op deze reis openbaarde in Roemenië is nu definitief. De sluiter is stuk. Gelukkig is er nog de pocketcamera die we van vrienden cadeau hebben gekregen! Dankdankdank!