Dagboek 24: Shiraz, Persepolis en het uitje naar Kish-Island

Esfahan, Iran, 10 februari 2006


In Shiraz slaat het onvermijdelijke toe: we hoeven niks meer te zien. We willen met niemand meer praten en vooral geen 'Hellohello' meer horen! Onze reactie is vanaf nu een vuile blik ipv. een vriendelijk knikje of antwoord. Ook in Shiraz kan weer een gedeelte van de jonge mannelijke bevolking zijn ogen niet van Ilona's kont afhouden. Wat een hypocrisie; je eigen vrouwen onder een zwarte tent stoppen en vervolgens westerse vrouwen als loslopend wild beschouwen. Triest. Terwijl die verkleedpartij nou net bedoeld is om de mannelijke lusten in toom te houden. We hebben er genoeg van, dus wat doe je dan: je gaat naar het reisbureau en boekt een vakantie! Jawel! De bus krijgt onderdak op de binnenplaats van een vertrouwd guesthouse en met het vliegtuig gaan we twee dagen naar het eiland Kish in de Perzische golf. Het is er lekker warm en het schijnt er heerlijk westers te zijn!

Van Yazd naar Shiraz: richting een pas in de bergenen daarna weer door de woestijn

Kish Island
Kish Island is een vakantiebestemming voor (rijkere) Iraniërs. Men vergelijkt het met Dubai, er zijn grote shoppingmalls waar dvd-spelers, merkkleding en andere luxe te koop is. Er kan wat meer en alles doet het.. Het eiland is 15 km lang en 8 breed of zo en er liggen veel hotels.
Helaas blijkt het uitje niet te brengen wat we ervan dachten. Ons 3-sterren hotel heeft z'n beste tijd al gehad, de organisatie is knullig en op het eiland zijn naast de besproeide perken met groen gras bouwplaatsen, rommel en stof. Het pretendeert allemaal veel maar stelt niks voor. Je prikt er zo doorheen. We worden nog een keer afgezet door onze 'vriend' van het hotel, die 6000 Rial vraagt als hij ons met zijn auto 200 meter verderop afzet. Overbluft betalen we hem ook nog en lopen boos weg. Ook begint ons het India-gehalte van Iran op te vallen: mensen hangen maar wat, vervelen zich, sloffen wat rond, kijken, hebben niks te doen en verdienen niks. Het is geen seizoen, het goeie visrestaurant gaat pas om 9 uur open en we zijn ook op Kish weer een bezienswaardigheid. Het ergste: exclusief op Kish zou een resort moeten zijn waar mannen en vrouwen samen mogen baden, als je tenminste westerling bent. Daarvoor moet je wel eerst met je paspoort naar het Tourist Office. Daar krijg je dan een formulier met stempel dat bevestigd dat je ook echt buitenlander bent en dan mag je samen naar het speciale afgeschermde strand. Helaas, deze regeling heeft inderdaad bestaan maar is een paar jaar geleden afgeschaft. Mannen mogen zo ongeveer overal de zee in in hun zwembroek maar voor vrouwen is een Ladies Exclusive Beach. Dat is de enige plek waar de hoofddoek af mag en bikini aan. Achter een muur uiteraard en tegen betaling van 1 euro. Kish blijft dus Iran.

Fietsen op KishBed in hotelkamer

Toch vermaken we ons prima. Rond het hele eiland loopt een fietspad. Op de gehuurde mountainbikes komen we langs het gestrande Griekse schip en kijken uit over de groene Perzische golf. Het is warm en lekker om eruit te zijn. We vinden een bar aan het strand waar een Jamaicaans sfeertje hangt en waar op ligkussens flink aan de waterpijp wordt gelurkt. Er zijn voornamelijk Aziatische migranten die (waarschijnlijk) op het eiland werken. Ze kruipen gezellig bij elkaar en de lachende Thai en knikkende Indiërs zorgen voor een relaxt en vertrouwd sfeertje.

Kish Island

Voor ons uitje naar Kish zijn we erachter gekomen dat ons nog een paar Iraanse feestdagen te wachten staan. Het is Moharram, de islamitische rouwmaand. In deze periode herdenken de sjiieten de dood van imam Hoessein. Verder is er de viering van de Islamitische revolutie uit 1979, toen Khomeini terugkwam uit ballingsschap en de macht nam in Iran. Deze dagen vallen dit jaar precies in een rijtje met een vrijdag ertussen, waardoor er 4 dagen achter elkaar geen normaal leven is. Het zijn voor (een gedeelte van) de Iraniërs erg intensieve gebeurtenissen waar niet zomaar aan voorbij gegaan wordt. Wij vragen ons af hoe die dagen de houding t.o.v. westerlingen is.


Ashura
In 680 werd imam Hoessein bij Kerbala (in het huidige Irak) gedood door Yazid. Deze gebeurtenis vormt een definitieve splitsing binnen de Islam. Hoessein was een zoon van Ali, volgens de sjiieten de enige rechtmatige opvolger van de profeet Mohammed. Yazid was kalief, de dynastie waar volgens de soennieten de opvolging van Mohammed ligt. Deze moord maakt Hoessein tot martelaar. Ieder jaar wordt dit herdacht door de sjiieten tijdens Ashura.

Al lang van te voren worden op pleinen tenten gebouwd, zie je mensen overal zwarte spandoeken met religieuze teksten ophangen, zijn er posters te koop met afbeeldingen van de imams, afgebeeld met herten, zwaarden of bij een watervalletje. Aan gebouwen hangen zwarte vlaggen of groene met Arabische tekens. Ook zie je grote trommels te koop maar waarom is onduidelijk.

Tijdens Ashura zijn er processies. Mannen lopen in zwart hemd en zwarte broek in 2 rijen achter elkaar. In het midden loopt iemand met een grote trom en er gaat een geluidskar mee met grote luidsprekers waaruit de vervormde, jammerende stem van een voorganger klinkt. De mannen hebben in hun hand een houten stokje met kettingen eraan. Op het trage ritme van de trom slaan ze zichzelf steeds op hun rug met dit werktuig. Soms hebben ze groene sjerpen om hun middel of Palestijnensjaals om. Kleine jongens lopen achteraan in de rij en doen ook mee. Overal kom je dit soort optochten tegen, ook buiten de dorpen. Mensen rijden mee op gammele pickups, trommels en vlaggen steken uit. Ze verzamelen zich en trekken zo over de wegen. De bloedige historie en de uitgebreide rouwrituelen schijnen kenmerkend voor het sjiitische geloof te zijn. Vanwege het rouwen is de sfeer wat gespannener en de mensen wat emotioneler.

 

Graf van Darius II in Naqsh-e RostamPersepolis

Persepolis
Na terugkeer van Kish slapen we nog een nachtje in ons guesthouse. Een dag later moeten we ons Iraanse visum verlengen. Er loopt allerlei volk rond, veel Afghanen in wijde hangbroeken en met lange baard en wilde haren, Centraal Aziaten met hoge jukbeenderen en spleetogen en Arabieren met ronde gezichten en snorretjes. De officier is erg vriendelijk en binnen driekwartier is het geregeld. We mogen nogmaals 30 dagen in Iran blijven (joehoe!)

We ontvluchten Shiraz en rijden naar Persepolis. Persepolis is een opgegraven, oude Perzische stad die dateert van rond 500 v Chr. Erg indrukwekkend. Vooral de graftombes die in de rotsen boven de oude stad zijn uitgehakt, zijn bijzonder.

Per toeval vinden we een bungalowpark waar we kunnen kamperen onder de dennenbomen. Zo ontsnappen we een dag of vier uit Iran. In het plaatsje Marvdasht doen we boodschappen. Het is wederom alsof we van Mars komen maar de mensen zijn niet vervelend. Het is heerlijk om weer in de bus te slapen, zelf te koken en vooral om met rust gelaten te worden. We verzamelen energie en maken plannen. We skippen de route langs de Perzische golf en kiezen voor gemak: via een goede weg besluiten we terug te rijden naar Esfahan.

Dames onderonsje in park in ShirazHoe we ons soms voelen wordt bevestigd door dit bordje bij het visumkantoorLekker buiten bij de bus in Persepolis

Terug in Esfahan

In Esfahan is alles vertrouwd. En dat is lekker. We nemen onze intrek weer in het Aria hotel. De eigenaar en zijn jongens vinden het leuk om ons weer te zien. We lezen ongeruste mailtjes uit Nederland over cartoons in kranten en we zijn blij dat we niet uit Denemarken komen. Maar geen enkele Iraniër lijkt zich te storen aan twee westerlingen. Integendeel, we krijgen nog steeds te horen 'Welcome to Iran'. Op het Imam plein is de sfeer ontspannen en is het gezellig druk vanwege de vrije dagen. De zon zakt langzaam en we kletsen op een terras met een Nederlandse vader en zijn zoon, die stage heeft gelopen op de ambassade in Teheran. We bedenken dat dit toch wel een erg mooie plek is, het immense afgesloten plein met de indrukwekkende moskee erachter. We worden niet belazerd als we moeten betalen. Terug in ons favoriete restaurant is de erg attente Mr. Mehrdad (de gehandicapte baas) ook weer blij om ons terug te zien. Het eten is heerlijk. De mensen zijn oprecht vriendelijk en geïnteresseerd. Nauwelijks roept iemand ons na op straat. We krijgen er weer zin in!