Dagboek 19: Een stap verder

Tabriz, Iran, 10 januari 2006


We zijn in Iran! En het eerste wat we zien op op BBC World News is dat Iran nu item nummer 1 is. Het land heeft besloten om na 2 jaar moeilijke onderhandeling weer zijn gang te gaan in het nucleaire programma. Wat hebben we toch een gevoel voor timing. Nauwelijks uit het episch centrum van de vogelgriep, nu dit weer. We horen ook nog een onbevestigd bericht over een explosie in een winkelcentrum in Utrecht. Dit bericht wordt echter niet meer herhaald en zal dus wel loos alarm zijn.

Het postkantoor in Dogubayazit bleek nauwelijks open op maandag. Met het oog op de aankomende feestdagen heeft het pakket-personeel al atv of zo. Twee dagen voor niets gewacht en geen pakje uit Nederland. Balen dus. André en Luts hebben er veel moeite voor gedaan.

In Dogubayazit rijden we nog naar het tankstation en tanken de jerrycans vol met dure maar betrouwbare Turkse diesel. Waarschijnlijk zijn we de enige gekken die vanuit Turkije diesel meenemen Iran in. Even de prijzen: 1 liter diesel kost in Turkije € 1,40. 1 tank diesel kost in Iran ongeveer 2 euro. We vinden nog één extra brandstoffilter en kopen 7 flesjes dieselcleaner. Hier moeten we het mee doen en we rijden naar de grens.

Blusbus voor de poort van Iran


Via Mitra uit Teheran hebben we gehoord dat er misschien quarantaine-maatregelen zijn aan de grens. Door de vogelgriep is er een kans dat Iran de grens helemaal dichthoudt en we niet door mogen. Aangekomen bij de grens is er verder geen enkele passant. Het blijkt allemaal geen probleem. We drinken gezellig thee bij de Turkse customs-official in zijn immense, lege hal. Dan gaat het hek open. Ilona doet haar hoofddoek om. We moeten de bus parkeren en mee naar een kantoortje. Er wordt gestempeld en de Iraanse official zegt dat er Aviation sickness in Turkey is. Daarom moeten we altijd netjes onze handen wassen en mochten we ziek worden, naar de dokter gaan. Gehoorzaam als schoolkinderen knikken we ja en dan mogen we doorgaan naar de customs. Men kijkt even naar de bus en vraagt of we alcohol bij ons hebben (in Iran geen bloot, bier en bifiworstjes) en dan wordt het Carnet de Passage ingevuld. Een computer die niet wil opstarten is de grootste vertragende factor. In iets meer dan een uur totaal zijn we klaar. En in Iran. We rijden per ongeluk het laatste kantoortje 1 kilometer achter de grens voorbij maar de ambtenaar kan daar de humor wel van inzien. Na het kantoortje worden we door 20 haaien belaagd als we geld willen wisselen. Het kost moeite om om te rekenen en me te blijven concentreren. Dit zijn de meest ideale momenten om misbruik van te maken en om iemand te belazeren. Ik krijg 268 briefjes van 10000 Rial voor de resterende Turkse Lira, er wordt een krantje omheen gedraaid en ik ben miljonair.

Verpakt in een ouwe krant: geen kilo vis maar een kilo geld.. 3.680.000 Rial


We rijden snel door naar het volgende plaatsje, Maku. Het is een kilometers lange plaats, de gebouwen lijken op bakstenen cowboyfilmgevels en we vinden de weg niet. Communicatie is erg moeilijk, mensen niet echt vriendelijk, het ziet er toch armer uit dan verwacht. Oude auto's scheuren om ons heen. Alles is in Perzisch schrift (zeg maar Arabische tekens). Er zijn dubbele prijzen, voor Iraniërs en voor buitenlanders. Uiteraard betalen buitenlanders meer. We belanden in een erg basic hotelletje. De grens ging erg gemakkelijk maar we zijn in een heel ander land. En nog niet erg enthousiast. Maar we zijn in Iran. Dat is het belangrijkste voor vandaag. Morgen maar door naar Tabriz. Het ontbijt is net zo basic en we gaan op tijd op pad. De weg is voornamelijk monotoon. Voor Tabriz besluiten we toch maar onze tank bij te vullen met Iraanse diesel. Kijken wat de blusbus ervan vindt. We bewaren de goede diesel in de jerrycans wel voor als het echt nodig is. We stoppen bij een tankstation waar trucks in een rij voor staan. We mogen voor maar moeten wel opschieten. De tankinstallatie slaat niet automatisch af als de tank vol is en de diesel vliegt om mijn oren. De truckers kijken toe. Ik betaal 10000 rial (1 euro) en kleed me om..
We waren al gewaarschuwd voor het Iraanse verkeer en in Tabriz komen we erachter dat de horror verhalen kloppen. Het is een puinhoop. Spookrijden (vooruit of achteruit) is normaal en verder duwen, snijden, opeens stoppen en vooral doorrijden. 's Avonds gebeurd dit ook maar dan zonder licht (kan ook bijna niet anders, heel veel auto's hebben kapotte lampen of helemaal geen lampen meer). Hotel Azerbayjan heeft de schone kamer die we zoeken. Ilona is niet lekker. Ik ga alleen wat eten. We moeten nog heel erg wennen aan Iran. Van de vriendelijkheid waar iedereen het over heeft, hebben we nog niet veel gemerkt. Van de strenge islamitische regels gelukkig ook niet. Toch heb ik voor het eerst geen zin om de straat op te gaan.

Waarschijnlijk blijven we iets langer in Tabriz omdat:

- ons Iraans visum moet worden verlengd;
- we een WA verzekering voor de auto willen afsluiten;
- we bij de politie Iraanse nummerborden moeten regelen voor de blusbus.

In Iran zijn we niet meer bereikbaar via sms.