Dagboek 14: Nederland dichtbij?

Geyik Bayiri, Turkije, 8 december 2005


Verder langs de Egeïsche kust
De weg tussen Kalkan en Kash loopt langs de kust en is erg mooi. De heuvels zijn begroeid met lage struikjes en gaan richting zee over in rode en gele rotsen. De weg is hierin uitgegraven en slingert boven het blauwe water. We hebben de weg voor ons alleen en met de lage middagzon boven de horizon toeren we verder. De blauwe baai van Ölüdeniz hebben we eindelijk achter ons gelaten, de paraglide-vlucht lukte helaas niet en we zijn op weg naar Antalya.
De eigenaar van de camping Olympos in Kash biedt ons een plekje aan op zijn eigenlijk gesloten terrein. Gratis. Ze zijn olijven aan het plukken en de man laat ons het verschil zien tussen goede en slechte olijven. Aan een ander boom groeit een vrucht die eruit ziet als een verschrompelde banaan. Het zijn keçiboynuzu, wat geitenhoorns betekent. Het is (een soort?) Johannesbrood; bruin en hard en het proeft naar chocola met een beetje honing en rozijn. Zeg maar een natuurlijke müslibar, ideaal voor in de rugzak want het geeft veel energie en omdat het droog is, is het lang houdbaar. In Turkije wordt er o.a. pekmez van gemaakt, een soort stroop.
Op zwemafstand in zee ligt voor Kash het Griekse eiland Meis (of Kastellorizo). Bij zonsopkomst staan we op en nemen een ochtendduik in het frisse water voordat we verder rijden.

Baai bij Kash

en het strand bij de camping


St. Nicolaas
Het plaatsje Myra zegt misschien niet zoveel maar een in Nederland zeer bekend persoon heeft er gewoond. Wie nog steeds denkt dat Sint Nikolaas uit Spanje komt vergist zich dus, de bisschop van Myra is de goedheiligman himself. Myra ligt tegenwoordig bij de plaats Kale (of Demre). Het verhaal waaraan de Sint zijn goede naam dankt gaat als volgt: Volgens de vertellingen had een vader 3 dochters. Hij was echter arm, zo arm dat hij zijn dochters niet van een bruids-schat kon voorzien. Daardoor waren deze nog steeds ongehuwd. Elk van de dochters bood zichzelf te koop aan, zodat de andere twee zouden kunnen trouwen. De man dacht dat het zijn schuld was en bad dag en nacht om vergeving. Sint Nikolaas hoorde het verhaal en hielp het gezin door 's nachts een beurs met goud door het raam naar binnen te gooien.
De St. Nicolas van Myra blijkt echter 3 voorkomens te hebben en net zoveel data waarop hij zijn optreden maakt. Zo wordt hij op het dorpsplein afgebeeld als onvervalste kerstman, zonder Rudolf (want waar komt die nu weer vandaan?) maar met bel en rode kerstmuts. Rond 25 en 26 december maakt deze Santaclaus als father Christmas zijn opwachting in o.a. Amerika en Scandinavië. Ook wordt hij afgebeeld op een icoonachtige manier. St. Nicolas is ook de beschermheilige van Rusland. Zelfs in het overwegend islamitische Turkije heeft de goede man een rol. Als Noel Baba is hij betrokken bij de viering van het nieuwe jaar. Misschien blijft de Nederlandse versie van Sinterklaas nog het dichts bij het origineel. De vieringen ter ere van St. Nicolas in Myra vinden ieder jaar plaats op 6 december, hij was bisschop en vooral kindervriend. In Myra staat een beeld van een goede oude man met baard, omringd door 3 kinderen die bescherming bij hem vinden.

Lycische graftombes in Myra

Sint Nicolas van Myra


Amsterdam Centraal?
In Kemer, een toeristenplaats verder langs de kust richting Antalya, komen we nog een stukje Nederland tegen. We kijken onze ogen uit als we een onvervalst Centraal station Amsterdam zien, compleet met een stuk Monument op de Dam ervoor. 'Dat wil ik zien', zeg ik tegen Ilona. We vragen of we de bus even naast de deur mogen parkeren om een kijkje te nemen. De bewaker van de parkeerplaats spelt ons 2 badges op en belt even heen en weer. In de 'Vertrekhal' (lobby) worden we opgewacht door een stewardessachtige hostess die ons 'Welkom' heet en een korte rondleiding geeft. Verbaasd kijken we naar de herkenbare bordjes met 'Vertrek en aankomst', 'Uitgang' en bus en taxi. De trein naar Groningen vertrekt vanaf perron 6B om 9 uur 20 en is een stoptrein. Op de brochure staan klompen en meiden met Hollandse mutsjes. Buiten wordt het nog gekker: er is een hele gevelrij Amsterdamse pandjes nagebouwd die uitkijken over een gracht met ophaalbrug. Een gevel hangt zelfs, net als in het echte Amsterdam, een beetje schuin voorover. 'We have also Van Gogh museum, coffeeshop the Bulldog' zegt de hostess 'and even redlight-district. But only for show!' laat ze er meteen achteraan volgen. 'Komen er ook Nederlanders hier?' vraagt Ilona. 'Oh yes, many!' zegt onze gastvrouw.

Orange County hotel in Kemer



Geyik Bayiri, 9 december 2005

Klimmen
Het klimgebied Geyik Bayiri ligt een kilometer of 20 ten westen van Antalya op een hoogte van 500 m, omringd door bergen en uitkijkend op zee. Na lang dwalen door de voorsteden van Antalya hebben we dit plekje dan toch gevonden.

De brede, langgerekte wand waarin de klimroutes lopen is een meter of 20 tot 60 hoog en bestaat uit rode kalkrots. De structuur is geweldig mooi; steil en overhangend, veel grotten en boordevol kolonettes (soort druipsteen dat op de rots zit). Het ziet er erg imposant uit, het klimmen is dan ook niet gemakkelijk, een paar routes tot 6a en echt leuk vanaf 6c.

Klimrotsen bij Geyik Bayiri


Tegenover de wand ligt de Climbers Camping. Op de Climbers Camping spreken we een Belgische mevrouw. Zij runt de boel en is de moeder van Zuleyha Geels (van oorsprong Nederlandse), die samen met haar Turkse man Özturk (een van de beste klimmers in Turkije) eigenaars van de camping zijn en de beheerders van het klimgebied. We kunnen de bus voor het hek neerzetten. Het is een leuke camping: basic maar alles is aanwezig zoals een warme douche, toilet, mogelijkheid tot het wassen van kleren, een gezamenlijke keuken en een gezamenlijke zitruimte met kachel (als je er zelf hout in stopt). Verder is de camping een boomgaard vol met granaatappels met tussen de boompjes door een aantal kleine hutjes voor gasten. Je voelt je hier meteen welkom en voor ons dan ook een lekker plekje om wat langer te blijven!



Net als bijvoorbeeld La Mussara in Catalonië is het contrast tussen de kust en het binnenland groot. Terwijl beneden de nieuwe flats van Antalya steeds verder langs de kust oprukken, komt op het steile weggetje langs de rotsen af en toe een auto voorbij, word je wakker van de mekkerende schapen en kleurt de opkomende zon de rotsen nog roder dan ze al zijn. De omgeving is vrij ruig en oogt verlaten.

Natuurlijk waren we niet de enige op de camping. Twee Franse stellen waren er in het begin maar zijn vrij snel vertrokken. Shirley (Nederlandse) en Alper (Turks) zijn al een langere tijd op de camping. Shirley gaat samen met haar vriend en Zuleyha eerst voor een aantal maanden naar India en daarna gaat ze proberen een eigen sportmassagebedrijfje op te zetten in Kas (Turkije). Alper zal waarschijnlijk over een jaar zijn militaire dienstplicht moeten gaan vervullen.


Nadat wij een dagje hier waren, arriveert Maurits die al ongeveer 3 jaar in Turkije woont. Tegelijkertijd kwamen Edith en Jeroen uit Nederland aan. Ze kennen elkaar allemaal goed dus het was goed weerzien. Daarnaast waren er nog twee Nederlandse jongens Willem en Lars (van de GSAC) die 's avonds laat aankomen. Pee en ik zaten dus ineens met allemaal Nederlandse klimmers om ons heen, wat erg gezellig is geworden!

Er wordt hier pas 5 jaar geklommen en dat betekent dat alle routes nog ruw (soms zelfs te ruw) zijn. Verder bestaat de Turkse klimwereld uit ongeveer 100 klimmers dus de klimmers kennen elkaar goed. In dit klimgebied heb je veel moeilijke en minder makkelijke routes. Voor ons dus wel zwaar aangezien we helemaal niet getraind zijn. Pee heeft uiteindelijk af en toe mee geklommen en ikzelf ben met de anderen vaker meegegaan en daardoor heerlijk kunnen inklimmen. Na ongeveer anderhalve week ging het dan ook steeds beter met het klimmen omdat ik weer wat conditie en vertrouwen kreeg. Wat is klimmen dan weer leuk!


Het leven van een klimmer is eenvoudig en ontspannen. We zijn bijna twee weken op de Climbers Camping gebleven en elke dag ziet er ongeveer hetzelfde uit (je zou denken dat het zou gaan vervelen maar dat doet het juist niet). Als de zon opkomt, sta je rustig op. Je loopt naar de gezamenlijke keuken en zet wat water op voor de thee. Je pakt wat ontbijtspulletjes en gaat heerlijk in de ochtendzon wakker worden. De schapen van de buren mekkeren en de kudde met geiten komen iedere ochtend langs met hun geitenhoeders. Beetje bij beetje wordt iedereen zo wakker en sluit zich aan bij de ontbijttafel. Zo hebben we ochtenden lang in de zon ontbeten en over van alles en nog wat gekletst. Om een uur of 11 of twaalf blijkt wie een rustdag neemt en wie er gaan klimmen. De klimmers bekijken dan waar wie graag wil gaan klimmen. Iedereen pakt zijn spullen en rommelt nog wat aan en dan lopen we op ons gemak naar de rotsen. Als het donker begint te worden, moeten we snel weer terug naar de camping. Ieder begint dan met koken, er wordt een muziekje opgezet en de kachel wordt aangemaakt. Nadat iedereen heeft gegeten en heeft afgewassen, wordt er thee of koffie gezet en wordt er wat nagekletst. De twee kleine katjes zoeken een lekker plaatsje bij iemand op schoot en Bobbie de hond (lelijk maar erg lief) is meestal ook in het gezelschap. Hond Gizmo is meestal buiten en waakt. Hij zorgt dat er geen onbekende mensen, honden of geiten op het terrein komen.

Antalya


Naast het klimmen zijn er ook nog andere activiteiten te doen. We zijn twee keer een dagje naar Antalya geweest en regelen hier een aantal zaken en bezoeken de Owl-bookshop. Een fantastisch winkeltje, gerund door een wat verwarde literatuurliefhebber. Het is een soort gewelf waar van beneden tot boven boeken liggen, allemaal 2e hands en vele klassiekers die reizigers onderweg gelezen hebben. Sommigen al heel oud en onder een laag stof, anderen uit recentere tijden. Hij heeft zelfs een aantal boeken in het Nederlands en we vullen onze bibliotheek aan met een stuk of 6 exemplaren.

's Avonds zijn we een keer uiteten geweest in Antalya met de groep en een keer bij een visrestaurant (forellenkwekerij) in de buurt van de camping.
Verder is er ongeveer 20 km van Antalya een klein klimgebiedje aan zee. Zon, zee en strand, een schitterend plekje om te zijn; het klimmen vonden wij wat minder.
Op zondag is er altijd markt in Çarkirlar, op de weg naar Antalya (10 minuten van de camping) waar je heerlijke Gözleme (soort pannenkoek gevuld met kaas, spinazie of iets anders) kunt eten met çay (thee) en verder wat verse groenten en fruit kunt kopen.

 

Links:

Alles over klimmen bij Antalya:
www.climberscamping.com
www.climbturkey.com/&antalya
www.jeroenkuiper.com

Berggids Ertugrul Melikoglu organiseert avontuurlijke vakanties, ski- en klimtochten in Turkije, Iran en Mediterrane:
www.explorer.com.tr

Hotel Amsterdam Centraal in Kemer:
www.orangecounty.com.tr
www.orangecounty.nl

Nog gezien in Istanbul: Foto-expositie 'Uzaktaki yakin' en 'Yakindaki uzak' ('The distant near' en 'The near distance') met o.a. onwerkelijk kleurijke foto's van Afrika gemaakt door Cem Boyner:
www.cemboyner-uzakyakin.com