Dagboek 13: Tavertines en Blue Lagoon

Pamukkale, Turkije, 15 november 2005


Pamukkale
Zoals iedere toerist in Turkije, wil je het natuurschoon van Pamukkale zeker niet missen! Vaak zie je bij reisorganisaties al de mooie foto van Pamukkale ophangen (mensen badend in de witte poeltjes), wat zeker een goede PR is maar niet meer helemaal de waarheid is. Vanaf Selçuk (Efes) zijn we in een paar uur naar Pamukkale gereden. Een goede, doorgaande weg die naar Denizli gaat en daar afsteekt naar Pamukkale. Het weer is nog steeds schitterend dus daar hebben we weer erg geluk mee!

 
  
Kalkterassen in Pamukkale


In Pamukkale bestaat een heuvel die geheel met kalk is bedekt doordat warmwaterbronnen hier eeuwenlang overheen hebben gestroomd. Het is een schitterende gewaarwording om ineens in een kaal en dor landschap een witte heuvel te zien liggen. Wij zijn via de Zuidkant de heuvel opgelopen. Aan het begin van de met wit bedekte landschap vroeg een Turkse opzichter vriendelijk: "Shoes off…" en viel vervolgens weer bijna in slaap. Dus schoenen uit en heerlijk op de blote voeten over de mooie witte vloer. Het pad wat voor toeristen toegankelijk is, loopt schuin door de heuvel omhoog waarbij een waterstroom met bronwater (heerlijk warm, ongeveer 37 graden) doorheen loopt. In de ochtend zie je de nevel van het warme water een mooi effect geven. Af en toe even je voeten in het warme water en genieten van het bijzondere landschap om je heen. Vanaf de bovenkant kun je goed de vele 'travertines' zien liggen. Sommige kalkterrassen hebben wel water erin en vele anderen niet. Helaas wordt dit gereguleerd.

Vanaf de heuvel kun je Pamukkale zien liggen. Dit is een klein dorp aan de voet van de heuvel wat door het toerisme een nietszeggend dorp is geworden. Bovenop de heuvel vind je nog de overblijfselen van Hierapolis, een oude Romeinse stad wat in die tijd al diende als een soort 'cure centre' met thermale baden. Het leuke van deze attractie is dat je nog steeds door het witte landschap heen mag lopen. Weliswaar op blote voeten maar dagelijks honderden toeristen eroverheen doet de witte kalk geen goed. In Europa zou dit waarschijnlijk al lang niet meer hebben gemogen en zouden er overal bordjes met verboden op staan. Tevens kun je urenlang rondstruinen door het oude Hierapolis en niemand zal je lastig vallen!

We hebben de eerste nacht aan het begin van het dorp gekampeerd bij een restaurant. Het was een chagrijnige baas die zei dat er geen warm water was dus de camping was gesloten. Uiteindelijk zeiden wij dat dit geen probleem was en konden we voor de helft van de prijs een nachtje overnachten (10 YTL is ongeveer 6 euro). Het wordt een camping genoemd maar het is vaak dat de eigenaar een stukje grond heeft en daar mensen op laat staan. Deze plek had net een nieuw toilethok (vanwege het restaurant?) dus dat is eigenlijk het enige dat je aan faciliteiten hebt. De vuile afwas doen, douchehokken, water tappen daar zijn geen faciliteiten voor. Ze gaan er waarschijnlijk vanuit dat je altijd buitenshuis eet en ik denk dat ze het zo ie zo al raar vinden dat je als rijke Westerling zo primitief gaat leven. We hadden onderweg al eten ingekocht dus we konden prima een nachtje kamperen.
De volgende nacht hebben we in Kervansaray Pension geslapen en gegeten (25 YTL + 20 YTL diner/ontbijt is ongeveer 28 euro). Lekker even gedoucht en vanwege de kou een verwarming aan kunnen zetten. De bus kon voor het pension geparkeerd worden zodat we daar goed zicht op hadden (hoewel er weinig leven in het dorp was; buiten het seizoen is het uitgestorven).

Natuurlijk gaat er ook wel eens iets mis! We kwamen er in Ölüdeniz achter dat we onze zwarte tas met belangrijke papieren zoals Carnet de passage in de kast van het pension in Pamukkale hadden laten hangen… Niet zo handig dus want we hadden net een aardige rit door de bergen achter de rug. En elke omweg is een kostbare omweg aangezien de diesel hier in Turkije erg duur is. We zijn diezelfde dag nog teruggereden en de tas lag gelukkig nog in de kast. Helaas moesten we dus nog een nacht in dit niet leuke dorp doorbrengen en we zijn dan ook 's ochtends vroeg snel weer vertrokken naar Bodrum. Via Bodrum zijn we vervolgens weer in Ölüdeniz aangekomen.

 

Bodrum, Turkije, 20 november 2005

Bodrum
Gisteravond hadden we een hond. Er was slechts een bescheiden 'Hey, ga je mee? Kom maar' voor nodig of hond Henk ging met ons mee. En niet een klein stukje, nee trouw bleef deze viervoeter bij ons in de buurt. Soms voorop, soms wat achterblijvend om te snuffelen maar altijd weer terugkerend aan onze zij. Henk hield niet van katten. En in Turkije zitten heel veel katten. Als Henk zo een rotbeest tegenkwam zette hij de achtervolging in en zonder blaffen werden alle katten vakkundig weggejaagd. De katten verdwenen pijlsnel in steegjes of ze gingen een meter of 3 de boom in. Dan voegde Henk zich weer vrolijk kwispelend bij ons. Zo konden wij, niet gestoord door katten, een wandeling door Bodrum maken en daarna terug naar ons pension. Daar namen we afscheid van Henk. Hij keek ons een beetje scheel en onbegrijpend aan en toen zijn we naar binnen gegaan. 'Die ligt waarschijnlijk morgenvroeg nog voor de deur', zeiden we tegen elkaar. Het was niet de knapste hond (groot wit beest, hij loenste een beetje en had een roze afgesleten neus. Misschien omdat hij overal tegenop liep?) maar zeker de meest trouwe.
Tenminste, dat dachten we. Een dag later komen we Henk weer tegen op straat. Met 1 oog keek hij ons even aan en loopt gewoon door zonder verder ook maar enige aandacht aan ons te besteden. Waarschijnlijk op weg naar zijn echte vrienden, de andere straathonden van Bodrum. Tien minuten later kijken een paar vragende ogen ons aan. Henk 2 is op zoek naar een baasje en wil graag met ons mee.

Dure zeiljachten in de haven van Bodrum
Het fort aan de kust


We hebben een piknik tüp gekocht. Dat is geen raar soort lunchende Duitser maar een verwarming op gas. Voor in de bus. Het is een gasbol en daarop schroef je een rooster, dat heet wordt. Werkt goed, maar is wel link. De zuurstof gaat op en het rooster moet niet in aanraking komen met brandbare spullen. Uitproberen of het werkt en goed gaat. De aankomende winter in (met name Oost) Turkije schijnt niet te onderschatten te zijn dus maatregel zijn op z'n plaats.

Van de vader van Pee kregen we een wereldontvanger. Daarmee kun je veel ontvangen maar het belangrijkste is De Wereldomroep. De Wereldomroep verzorgt een uitzending in het Nederlands. Door naar het nieuws te luisteren blijven we een beetje bij. Zo is het ook erg leuk om Marion de Hond (onze Marion) het weer te horen vertellen. Als we het niet vergeten luisteren we naar de dagelijkse uitzending van een uur. Het heeft iets nostalgisch; op de klok kijkend of het tijdstip voor uitzending al is aangebroken, daarna aan de knop van een klein radiootje draaien totdat er door het gepiep en gefluit opeens Nederlandse stemmen te horen zijn. Jammer genoeg wordt de uitzending niet geopend door Hare Majesteit met de woorden: 'Landgenoten in den vreemden, hier is Radio Oranje' en op het eind afgesloten met het Wilhelmus.

Verder is in Turkije een zanger op tv die sprekend op Saddam Hoessein lijkt. Swingend staat de man naast een zwembad terwijl wij dachten dat ie in de gevangenis zat. Het lijkt alsof de nieuwe carrière hem goed doet; hij heeft een wat boller hoofd gekregen en schijnt de populariteit van Frans Bauer te hebben.

Voorproefje van wat ons te wachten staat?
E
erste sneeuw op de bergen en steenslag onderweg naar Fethiye

Zichzelf aanbiedende waakhondOok nu nog een succesvolle naam: Nike, godin van de overwinning



Aan sprekende oudheid is in West-Turkije geen gebrek. Onderweg naar Pamukkale kwamen we langs wegwijzers met namen als Magnesia en Afrodisias. Boven Pamukkale zelf ligt een oude Romeinse thermenstad, genaamd Hierapolis. De doden van de stad werden op een plek begraven die Necropolis heet. Tussen de uitgestrekte ruines is verder een bron met de naam Plutonium, genoemd naar de god van de onderwereld, Pluto omdat er uit de bron giftige dampen opstijgen. In de Klassieke tijd waren de dampen dodelijk voor iedereen, behalve voor de priesters die bij de bron zaten. De priesters bewezen hun kracht door kleine dieren in de bron te gooien om ze daarna te zien doodgaan. De bron schijnt nog steeds gevaarlijk (en giftig) te zijn; na een aantal fatale ongelukken (volgens de Lonely Planet van mensen met 'more curiosity than sense') is er een hek omheen geplaatst met daarop een bordje 'gevaarlijk giftig gas'. Als je luistert schijn je het omhoog borrelen van het gas uit het water te kunnen horen.Tot onze teleurstelling bleek de bron helaas onvindbaar.

Een andere teleurstelling: min of meer per toeval zijn we in Bodrum terechtgekomen. De oplettende lezer kan zich vast nog herinneren dat in Bodrum een kasteel staat, niet zomaar een kasteel, nee HET St. Peter kasteel. Ik had verwacht dat er reeds van verre grote borden de weg naar het kasteel der kastelen zouden wijzen. Helaas, de naam is maar op één plekje te vinden, namelijk in een heel lang verhaal bij het kasteel over het kasteel, waarin terloops wordt gezegd dat het kasteel de naam Saint Peter draagt. Verder wordt in heel Bodrum (en omstreken) de naam st. Peter kasteel niet genoemd…

 

Ölüdeniz, 21 november 2005

Fethiye en Ölüdeniz
De baai van Ölüdeniz

Heerlijk om weer op de camping in Ölüdeniz te staan! Het dorpje Ölüdeniz ligt aan een schitterende baai met turquoise blauw en groen zeewater. Blue Lagoon heet het dus niet voor niks, het is er nu heerlijk rustig omdat het seizoen voorbij is en alle hotels en restaurants gesloten zijn. Als je de bebouwing ziet, kun je je wel voorstellen dat het hier in de zomer erg druk is.
Op de camping staat alleen nog een ouder stel Denen, dat voor ongeveer 4 maanden in de caravan overwinteren. Zij komen hier al jaren en vinden het heerlijk om even een aantal maanden in deze mooie natuur te zijn. Wij installeren ons naast een bungalowhuisje met een houten terras zodat we dit terrasje kunnen gebruiken als zitplek. Tussen de bomen door zien we de Blue Lagoon liggen, een baai achter de zee dat een natuurreservaat is geworden en een aantal strandjes heeft.

Paragliding
Laatste instructies voor tandem-vlucht


Als we een rondje door het dorp lopen, langs de zee, is er een klein kroegje open die een aantal tafeltjes langs het strand heeft staan. Bob Marley klinkt luid uit de speakers en geeft een relaaaaaaaaxed sfeertje. Op dit moment zitten een aantal stoeren mannen aan het bier en het blijken paragliders te zijn. Pee wil graag een uitzichtplek om mooie foto's van de omgeving te maken en vraagt aan een van de jongens waar zij omhoog gaan om te paragliden. De jongen Murat geeft aan dat het geen probleem is om in de jeep mee te gaan aangezien ze toch omhoog moeten. Dus wij drinken snel ons bakje koffie op en jumpen op de achterbak van de jeep. Eindelijk weer eens onder de mensen en een beetje avontuur! In de jeep blijkt een Tasmaniër (Tasmanië ligt bij Australië, 'A country twice the size as Holland with half a million people') te zitten die een cursus aan het doen is met de instructeur Murat. Daarnaast zit een andere Turk, die meegaat om de jeep weer terug te rijden en verder zit naast ons een Koreaan die een tandem-vlucht gaat maken met een instructeur die achter in de bak zit. De Tasmaniër is erg druk en kletst lekker een eind weg (misschien was hij ook wel zenuwachtig omdat hij zo dadelijk moest springen). Verder stijgen we gestaag met de jeep naar ongeveer 1500 meter over onverharde weg. Je kon duidelijk merken dat de jeep gelukkig 4x4 had en voor ons een goede ervaring om een ervaren iemand in een 4x4 te zien rijden. Nadat iedereen van de berg is gesprongen, zijn wij met de chauffeur weer terug naar beneden gereden. Daar hebben we met zijn allen nog een biertje gedronken en zijn we aan de praat geraakt met een Nederlander Paul die al 15 jaar in Turkije woont en werkt. Het paragliden ziet er erg mooi uit en de jongens kwamen professioneel over. Dit heeft ons dus ook aan het denken gezet! Er wordt gezegd dat als je een keer een tandem-vlucht wilt maken dat je dat in Ölüdeniz moet doen. Dit schijnt dus een van de betere plekken van Turkije te zijn om te paragliden. We slapen er nog eens een nachtje over.

Omdat onze eetvoorraad bijna op is, gaan we naar Fethiye. Dit plaatsje ligt aan de kust en heeft alle faciliteiten zoals eten en internet. Het is een leuk stadje waar het op dit moment ook rustig is vanwege off-season.
Je merkt dat dit stadje in opkomst is onder de buitenlanders, vooral Engelsen maar ook Duitsers en natuurlijk Nederlanders. Er wordt veel onroerend goed verkocht en gekocht. Door deze import van buitenlanders en hun geld zie je dat de prijzen stijgen en de supermarkten ook allerlei Westerse producten verkopen. Ik kan wel begrijpen waarom mensen hier willen gaan wonen en werken. De omgeving is erg mooi en het Turkse leven is over het algemeen veel relaxter en minder gestresst dan in West-Europa. Hier kan nog een heleboel en de gastvrijheid onder de Turken is groot.