Dagboek 8: Istanbul

Istanbul, Turkije, 25 oktober 2005


Zo, de blusbus staat 50 meter onder de Aya Sofia moskee en tijdens het ontbijt kijken we uit op de Bosporus: we zijn in Istanbul!

"Hello, how are you today my friend?" Normaal zou deze onschuldige vraag ons op onze zenuwen werken maar na een paar weken ex-Oostbloklanden is dit een aangenaam welkom in Turkije. Mensen lachen en schreeuwen, zijn druk in de weer, er wordt om van alles getoeterd, de oproep tot het gebed (5 keer per dag, vanaf 's ochtends kwart voor zes) hoor je door de gehele stad en overal zijn plekjes waar je kunt eten ("Yes, I see you at lunchtime"). Heerlijke kebabgeuren hangen in de lucht (vooral na zonsondergang vanwege de Ramadan). Overal hangen mooie tapijten, gekleurde lampen, potjes en pannetjes. Na ieder tapijtenwinkeltje hoor je dan ook de beruchte zin: "I show you my nicest carpet". Alsof hij ook lelijke tapijten zou hebben?

Blauwe Moskee in Sultanahmet


De eerste avond in Istanbul is dan ook een indrukwekkende avond. Vanwege de Ramadan is er iedere avond een soort eetfestival waar veel Turken (ook van buiten Istanbul) naar toe komen. Na zonsondergang mag iedereen eten en veel Turkse families zitten dan in het Sultanahmet Park met gedekte tafel te wachten op het signaal van de moskee. Met een schitterend achtergronddecor van de verlichte Blue Mosque en de Aya Sofia en de waterfontein in het midden, maakt dit een bijzonder plaatje.

We slapen in Nayla Palace Hotel (pension), in een rustig achteraf straatje van de Sultanahmet-wijk en hebben een prima double-room met eigen douche/toilet (inclusief ontbijt). Bedri, onze hotelbaas, is een aardige, zakelijke man die goed Engels en Frans spreekt en bereidt is om je te helpen met vragen. Verder zitten er veel Fransen in dit pension, de meesten voor een aantal dagen. De bus staat voor de deur, wat wel bijzonder is aangezien parkeerruimte zeer schaars is in deze nauwe straatjes (en officieel niet geparkeerd mag worden) maar Bedri houdt dit goed in de gaten.

Naar goed Turks gebruik: tijd nemen voor thee en een gesprek


Natuurlijk willen we alle high-lights van Istanbul zien maar we hebben ook een aantal zaken nog te regelen. We besluiten om eerst maar eens navraag te doen bij het Iraanse consulaat hoe het aanvragen van een visum voor Iran in zijn werk gaat. Dit is toch wel erg van belang voor het verdere verloop van onze reis anders komen we in Azië niet verder dan Turkije. Dit was allemaal niet zo erg ingewikkeld: je vult een 'application-form' in en kopieert dit, levert twee pasfoto's in (Ilona met hoofddoek), maakt een kopie van je paspoort en visum van Turkije en gaat naar de overkant van het consulaat naar de bank om 50 euro voor het goede doel te storten. Vervolgens is het ongeveer 10 tot 12 werkdagen wachten om te horen of we het land in mogen of niet. Dan kost het nog 1 of 2 dagen om het visum door het consulaat te laten maken.

Om deze reden hebben we maar besloten om die twee weken (iets meer) in Istanbul te blijven waardoor we het hier wat rustiger aan kunnen doen. Tevens hebben we meteen een pakketje naar mijn vader opgestuurd zodat het hopelijk op tijd weer teruggestuurd kan worden voordat we verder gaan reizen door Turkije.
Toch wel bijzonder om ruim twee weken heerlijk in Istanbul te mogen wonen! Bedri vond het natuurlijk ook goed en we hebben nog een beetje kunnen onderhandelen in de prijs van de kamer en eventueel zelf koken was ook wel mogelijk.

In Istanbul is een hoop te zien en te doen. We zijn begonnen met het bezoeken van de Blauwe moskee. Een enorme moskee met veel ronde koepels aan elkaar vast en een groot middenstuk waar alle moslimmannen kunnen zitten. De koepeltjes zijn beschilderd en de glas-in-loodramen zijn fel van kleur. Op bepaalde tijden is het ook open voor toeristen en je kunt er gratis in. Jammer dat er veel toeristen zijn die toch zonder hoofddoek naar binnen gaan. Naar ons idee toon je hiermee weinig respect voor de mensen en hun geloof.

Grand BazaarMierzoet en overal verkrijgbaar: Baclava

Wanneer je Sultanahmet uit loopt richting het Westen van Istanbul dan loop je tegen de Grand Bazaar aan. Het is een soort overdekt winkelcentrum maar dan op zijn Aziatisch. Het is een dolhof van straten met veel kleine winkeltjes waar meestal toeristen hun souvenirs kunnen kopen als ze naar huis moeten. Helaas is de sfeer daardoor ook wat meer toeristisch dan dat het echt een Bazaar van de Turkse mensen is.

Imperial hall: kamer van de sultans in Topkapi PaleisGoud en marmer in de badkamer van de harem

Na een dagje rust zijn we naar het Topkapi Paleis geweest, met de harem van de verschillende sultans. Het paleis bestaat uit een 4-tal binnenplaatsen, oplopend naar belangrijkheid van status (vroeger). Vanaf de derde binnenplaats moet je een ticket kopen en vervolgens hebben we op deze binnenplaats meteen een ticket voor het bezichtigen van de harem gekocht. Dit was zeer de moeite waard! Na het lezen van de geschiedenis zie je dan ook mooie, Ottomaanse ruimtes waar bijvoorbeeld de vrouwen zaten, de badkamer en woonruimte van de sultan, de ruimte van zijn officiële vrouwen (maximaal 4), etc. Het is schitterend gebouwd met mooi tegelwerk en je voelt dan ook dat hier veel rijkdom is geweest. Na de harem kun je de andere binnenplaatsen op met aan weerzijden ruimtes waarin zaken tentoongesteld werden. De laatste binnenplaats geeft dan een mooi uitzicht over de Bosporus.

 

 

Moskeeën domineren de horizon in Istanbul. Yeni Camii (Nieuwe moskee) en daarachter de Süleymaniye moskee in de wijk Eminönü

Vissers op de Galata brug

Verder heb je in de stad veel verschillende moskeeën waar de mensen vijf keer per dag kunnen bidden. Een daarvan is het grote Süleymaniye camii (boven op een heuvel). Mooi, eenvoudig van binnen en een van de grootste moskeeën van het Ottomaanse rijk.

Schepen in de Bosporus. Op weg naar de Zwarte zee (rechts boven) en de brug die Europa met Azië verbindt in Istanbul (r.o.)

We gaan een dagje met de boot de Bosporus op! Dit is altijd leuk om te doen. Een boottocht geeft je een een gevoel van vrijheid en het is lekker om uit te waaien. De tocht was een dagtrip aangezien we in het laatste plaatsje aan de Bosporus een aantal uur moesten verblijven om vervolgens weer terug te kunnen. Dit was geen probleem want we zijn omhoog gelopen naar een oud fort van waaruit je een schitterend uitzicht over de Bosporus en het begin van de Zwarte Zee had. Op de boot was het gezellig druk met veel andere toeristen. Het bekijken van andere toeristen is ook een erg leuke bezigheid!


Op zondag zijn we een dagje uit geweest naar de Princes' Islands. Dit zijn een 9-tal eilanden voor de kust van Istanbul waarvan er vier interessant zijn. Na een anderhalf uur durende boottrip zijn we op het grootste eiland Buyukada uitgestapt. Het was heerlijk rustig (geen auto's) en we hebben een kleine wandeling door de bossen gemaakt. 's Middags op het terras gezeten (veel te duur) en inkopen gedaan voor het avondeten. Het eiland had een gemoedelijke sfeer. Waarschijnlijk zal het in het hoogseizoen enorm druk zijn omdat het merendeels vakantiehuizen waren die nu leegstonden.

Na een weekje in ons pension te zitten, kom je allerlei verschillende mensen tegen en heb je wat aanspraak. 's Ochtends bij het ontbijt klets je wat met elkaar en krijg je verschillende verhalen te horen. Zo is er een Française die al een aantal weken in Istanbul verblijft en graag in Turkije zou willen gaan wonen maar nog niet weet hoe en wat. We hebben twee avonden erg gezellig gekletst met Claudia en José over Syrië, Armenië, Turkije en de verschillende culturen en geloven. Zeer interessant aangezien Claudia veel over Afrika en andere religies afweet. Verder is er nog een Frans stel met de fiets van Toulouse naar hier gekomen. Ze zijn al ongeveer 4 maanden onderweg en hebben nog ongeveer 5 maanden te gaan. Wij hebben wel veel respect voor fietsers in dit soort landen, vooral het verkeer maar vaak ook de heuvels/bergen wat het wel lastiger maakt.

Istanbul's skyline: Blauwe Moskee en Aya Sofia vanaf de Bosporus