Dagboek 7: Mag ik even vangen?

Istanbul, Turkije, 18 oktober 2005

Het begon al een beetje in Giurgu, een stadje aan de grens van Roemenië en Bulgarije. Nou zijn grenssteden vaak al niet de meest inspirerende plekken, hebben we al geleerd. Veel truckstops, tankstations en TIR-parks. Maar we willen vroeg in de rij staan omdat Bulgarije in komen nogal eens lang kan duren. Wanhopig op zoek naar een camping (staat wel op de kaart maar is er nooit) stoppen we aan het eind van de middag bij een modern tankstation. Een stel vrienden lijkt de boel te runnen. Eentje staat achter de kassa, de rest hangt wat rond en helpt mee. De jongen achter de balie spreekt wat engels en wil ons graag helpen. Een camping is er niet maar we kunnen wel op het tankstation parkeren en slapen. Ook Tatiana (op zoek naar een man via internet) zegt dat het geen probleem is. Alleen wil Luis, die geen engels spreekt, vaag uit zijn ogen kijkt en al een halve liter bier op heeft, 3 euro of 100000 LEV (de Roemeense munt, hoezo inflatie?) hebben als parkinggeld. Hij is de enige die de hele nacht blijft en dient ook als guard. Mmm, is hij wel betrouwbaar en niet over een uur dronken (en misschien vervelend)? We betalen, koken ons potje, gaan vroeg naar bed en slapen slecht. Om een uur of zes 's ochtends wordt er opeens op een raampje geklopt. We schrikken ons dood en er staat een mannetje met snor, in een oud pak die wat brabbelt en het internationale geldgebaar maakt. Ik doe open en hij:

-
blabla, Deutsch?
- Nee, Holland.
- Parkinggeld zehn euro.
- Pardon?
-
Ja parking, du zahlen, zehn euro.

Ik maak hem duidelijk dat we al betaald hebben. Hij gaat weg en we hebben zoiets van wie was dat? Hij leek niets met het tankstation te maken te hebben, iemand die gewoon aanklopt en geld vraagt? De inflatie gaat wel heel hard want gisteren was 3 euro nog genoeg. Ik kruip weer in bed en denk het zal wel goed zijn. Een minuut later wordt er weer geklopt, nu wat ongeduldiger. Staat ie weer. Nichts bezahlt, parking,10 euro! Het kost enige moeite om hem duidelijk te maken dat we Luis al 3 euro betaald hebben en dat parking OKEE was. Ik krijg een hand, we zijn weer vrienden, hij gaat weg en ik kruip weer in bed. Echt slapen lukt niet meer, het begint langzaam licht te worden en we besluiten om maar op te staan. We willen vroeg naar de grens dus laten we maar gaan. We hebben geen idee wat ons te wachten staat, we weten van mogelijke, lange wachttijden en mogelijke corruptie in Bulgarije. Ook dat we daar belasting en ontsmetting voor de auto moeten betalen.
Grenszones zijn een beetje vaag, kale gebieden, brede stukken asfalt en verspreide gebouwtjes, lichtmasten. Je moet eerst het ene land uit dan komt soms een kilometer niemandsland en dan moet je het andere land weer in. We doen maar wat iedereen doet en stoppen bij een eerste hokje, waar al een busje stil staat en ook een truck stopt. Een uniform wijst naar een briefje op het raam waar staat 4140000 LEV (iets meer dan 12 euro). Oh. We wisten niet dat we in Roemenië nog iets moesten betalen. We hebben ongeveer nog 8000000 Lev dus die raken we zo wel kwijt. Ik vraag aan de Oostenrijkse trucker wat het is. Roadtax. Aha, we betalen en krijgen een briefje waar op staat Taxa Tranzit dus het zal wel kloppen. Op naar de volgende poort met hokjes. Een jongen in grijs pak komt naar ons toe vanuit het hokje. In het engels spreekt hij ons aan.

- Roadtaxcontrole, dat wordt hier gecontroleerd en jullie hebben niet betaald.
- Welwaar, we hebben net 4100000 Lev betaald.
- Ja, maar dit is vignetcontole. Jullie hebben geen vignet.
- Welk vignet?
- Als je Roemenië binnenkomt, moet je een vignet kopen. Jullie hebben dat niet en nu moeten je een boete betalen van 152 euro..
- Pardon?! Ik weet niets van een vignet.
- Het staat op grote borden aan de grens.
- Die heb ik niet gezien (echt niet).
- Tsja, daar kan ik niets aan doen, ik controleer alleen maar. 'Blame it on the system', zegt hij.

152 Euro?? De boete in de metro van Budapest, ongeveer €8 p.p., was een lachertje, maar dit is even iets anders. Op het hokje staat inderdaad iets van Controla vigneta en erin zit een vrouw in uniform.

- We hebben geen 152 euro. We gaan wel een vignet kopen.
- (Lach, lach) Ga je terugrijden naar waar je Roemenië bent binnengekomen? Je kunt het alleen aan de grens kopen. En je bent Roemenië 6 dagen geleden binnengekomen. Het vignet moet vanaf die datum zijn.
- We wisten het echt niet. Kunnen we er nu niet gewoon hier één kopen (het blijkt 5 euro te kosten) en dat je ons dan doorlaat?
- Nee.

We weten het niet meer, proberen na te denken en tijd te winnen.

- We hebben geen 152 euro. Dan moeten we terug om geld te halen.
- Je moet straks ook nog 6 euro tol betalen en 37000 Lev aan tax. 'What money do you have?'

Ik haal mijn beurs te voorschijn. Hij heeft meteen gezien dat ik wel genoeg geld voor de tax en tol heb. Ik overleg even met Ilona. Het lijkt alsof hij ruimte voor onderhandeling geeft. Maar we kunnen nu niet onze euro's te voorschijn trekken want dan ziet ie dat we de boete makkelijk kunnen betalen. En dat willen we niet. Dus houden we voet bij stuk.

- 'We have to go back. We don't have the money.'
- 'How much money do you have?' Hij wordt ongeduldig.
- 'Not enough. We go back.'
- 'Oke, go back and get some money. See you later.'

We draaien om en rijden een paar honderd meter terug. We kunnen eigenlijk niet echt terug want dan moeten we weer door hokjes en vast opnieuw gaan betalen. Maar we willen ook geen 152 euro betalen, dat is echt te veel. Wat nu?
We willen toch graag de grens over en besluiten 50 euro in te zetten. Ik werp nog tegen dat het raar is dat we net geen geld hadden en 5 minuten later wel. We zien wel, zegt Ilona. We draaien om en rijden terug naar het hokje. De vrouw die achter het raampje zit, lacht als ze ons weer terugziet.

- 'We have 50 euro..'
- De 50 euro verdwijnt in het hokje. We krijgen een papiertje met daarop iets geschreven en waarop een bedrag van €6 staat. Dat hebben ze snel verdiend,zegt Ilona. De jongen vertelt ons netjes dat we naar het volgende hok moeten, daar 6 euro en de 370000 Lev moeten betalen, 'cross te bridge, buy after the bridge vignet for Bulgaria otherwise you pay xx fine and go to Bulgarian customs.'

De bedragen die hij noemt, blijken te kloppen. We betalen 370000 Lev aan Taxa ecologica en 6 euro aan Tarif pod, waarschijnlijk tol voor de 'Friendshipbridge' over de Donau, die Roemenië en Bulgarije scheidt. We rijden langzaam over de lange brug om te genieten van de betaalde tol en vragen ons af wat ons aan de overkant te wachten staat (en vooral hoeveel het gaat kosten).
Er staat een bord met daarop de bedragen van vignetten. 4 Euro voor een normale auto voor personenvervoer. Gewapend met deze kennis loop ik naar het hok om er een te kopen. Een jongen in uniform zit een computerspelletje te spelen op zijn mobieltje.

- 'One vignet, please'
- 'Was ist dein auto? Rote boes?'
- 'Ja.'
- 'Einundzwanzig euro.' Hij kijkt weer naar zijn spelletje.
Geen zin om alweer opgelicht en wat minder bang om niet doorgelaten te worden besluit ik tot de aanval.
- 'Auf Bord steht 4 euro.'
Hij kijkt nu zeer chagrijnig op van zijn spelletje.
- 'Bord stimmt nicht! Ein-und-zwanzig-euroo!'

Ik loop weg en vraag bij een Roemeens busje achter mij wat het zou moeten kosten. Een euro of 12, zegt de man. Ik ga terug naar het hok en ik geef 12 euro. Hij is weer druk bezig met z'n spelletje en kijkt chagrijnig op.

- 'EINUNDZWANZIEG EURO! In Deutschland du auch nicht fragen wieviel!'

Ik loop weg en overleg met Ilona. De Roemeen achter mij betaalt de 21 euro en haalt zijn schouders op. Ik leg het geld ook neer en krijg het vignet. We rijden door naar het volgende hok. We betalen 5 euro voor 'Desinfection of the car' aan het 'Natsionalna Veterinarnomditsiniska Sloedjba Repoeblika Blgaria'. Dat is nog de grootste lacher, 30 meter verderop is een bak met vies water en een sproeiinstallatie die het niet doet, waar je doorheen moet rijden. Dan is je auto smetvrij en ben je, na de gebruikelijke argwanende blikken in je paspoort en stempels van de douane, in Bulgarije.

We hebben er achteraf nog eens over nagedacht. Ik denk dat we de betaalde bedragen moesten betalen. Alle bedragen zijn natuurlijk niets anders dan sponsoring van de staatskas maar het was een official die ze inde en we kregen overal een 'Kwitantsia' dat we het betaald hadden. Voor Roemenië hadden we inderdaad een vignet moeten hebben, bleek na navraag. Vaag konden we ons ook de borden herinneren (in het Roemeens) met 3 kleuren vignetten erop achter de grens. Maar de jongen van de 152 euro klopte niet. Waarom had hij geen uniform aan? Hij had meteen gezien dat we geen vignet hadden en ook snel gezien hoeveel geld. En hij werd een beetje zenuwachtig toen het lang begon te duren. Was het zijn moeder in dat hokje? Had hij een dealtje met haar dat hij in zijn nette pak met zijn Engels wat bijverdiende voor het gezin? Toen we 50 euro gaven, was alles zo geregeld. Een dure les.