Dagboek 2: Keine Drogen und kein Geld

Aerdenhout, 17 augustus 2006



Door een technische fout is deze webpagina eind 2005 verloren gegaan.
Dit is een poging om het verhaal nog een keer te reconstrueren.

De redactie van Blusbusproductions



Na een paar dagen lekker aanrommelen in Aerdenhout (zie de Voorbereiding) komt de datum van vertrek. We gaan op weg naar Utrecht, naar Ilona's moeder en Hans. Als we langs Schiphol komen komt de gedachte dat we hier over een jaar misschien weer landen vanuit Peking. In Utrecht gaan we lekker uiteten. Op vrijdag gaan we door naar de pa van Pee in Ransdaal, in Zuid Limburg. Ook hier eten we weer heerlijk. We kunnen het niet laten om nog een heerlijke kop koffie te drinken bij Coffeelovers op het Ceramique in Maastricht. Bij Heutz schaffen we nog wat ontbrekende auto-zooi aan. Dan gaan we naar het 't Zinkviooltje in Epen. Daar is op de camping ons afscheidsweekend.

Het wordt een errugh gezellie weekend!! Heel veel vrienden en familie komen op bezoek en een groot gedeelte heeft er zelf een weekendje uit van gemaakt en zijn eigen tentje of bus meegenomen. We vonden het echt SUPER! Voor wie er niet bij was: jammer, jammer, jammer...

  
Klik hier voor foto's van het afscheidsweekend (17 & 18 september 2005)


Op maandag zijn we alleen. We brengen de lege flessen terug naar de winkel en gaan op weg. In Herzogenrath, net over de grens bij Kerkrade, brengen we een bezoekje aan de Mediamarkt om een pocketfotocamera te kopen. Nadat we weten wat we willen, blijkt er alleen nog een showmodel voorradig. Damn.. Die nemen we toch maar niet, we kunnen straks niet 1-2-3 terugkomen mocht er iets mis zijn met de camera.

Via omzwervingen door de Eifel en langs de Ruhrsee, komen we uiteindelijk laat in de middag op een camping net buiten Monschau (en net buiten NL) terecht. Het is er knus en niet te strak. De camping ligt in de helling van een steil rivierdalletje. Zodra het lekkere herfstzonnetje is verdwenen koelt het meteen flink af. De dag daarna besluiten we toch maar wat kilometers te gaan maken over de Duitse Autobahn, anders komen we er nooit. We overnachten op Raststätte Hockenheim tussen de grote opleggers. De hele nacht raast het verkeer voorbij en wij doen niet echt een oog dicht. De dag erna gaan we richting München voor het benodigde Carnet des Passages.

Konijnemans is ook meeGenieten van het najaarszonnetje op de camping bij Monschau

Hund

Ergens voor Stuttgart, op de Autobahn, blijft een sportieve blauwe Seat verdacht langzaam voor ons rijden. Net als de auto ons begint op te vallen, begint er achter de achterruit te knipperen POLIZEI - FOLGEN. Uit het linkerraam komt een hand die een zwaailicht op het dak plakt. Rechts een hand met een rood rond bordje dat naar een parkeerplaats zwaait. We stoppen achter de Seat en wachten af. Twee mannen stappen uit, ze zijn in burger. Het zijn niet de Derrick en Harry types die je zou verwachten; eentje heeft geblondeerde stoepeltjes, draagt een zonnebrilletje en moderne spijkerbroek. De ander basebalcap, bodywarmer en gymschoenen. Eerder Don Johnson en zijn vriend dus. Alleen de pistolen op hun heup verraden dat het geen gewone hippe types zijn. Een van de mannen komt naar mijn raampje toe en laat een legergroen paspoort zien. 'Autobahnpolizei' zegt hij. Er wordt netjes gevraagd of we Duits spreken. Ze willen autopapieren en paspoort zien. Don loopt terug naar de blauwe Seat om alles te controleren. Ilona staat buiten, ik blijf lekker in de auto zitten en wacht af. De andere agent blijft bij ons staan. Na een tijdje krijgen we de papieren terug, alles is goed. Ze vragen of ze even in de bus mogen kijken. Dat mag. Het eerste wat hun aandacht trekt is een Indiaas etuitje waarin pennen en ander onschuldig spul zitten. We vragen ons af waarom ze ons aanhouden. Het zal wel de opvallende Brandweer-bus zijn. Dat blijkt niet het geval. 'Waar komen jullie vandaan' vraagt de agent. 'Nederland' en er begint een kwartje te vallen. '70% van de Nederlanders die we aanhouden hebben drugs bij zich' zegt Don. 'Heb je daar geen Hund voor nodig om die te vinden' vraagt Ilona. 'Als je dit werk al 18 jaar doet dan heb je geen hond meer nodig' zegt Don veelbetekenend. Na een kort rondje door de bus is alles ok. Ze vragen waar we heen gaan, we kletsen nog even en ze wensen ons vervolgens een goede reis. Ze vertrekken weer en via een sluipweggetje rijden ze de autoweg af en zijn verdwenen. 'Dat belooft wat voor de rest van de reis, als we nu al aan de kant worden gezet' zeg ik tegen Ilona. Het blijkt achteraf de enige keer te zijn dat we op deze manier worden aangehouden.

We vervolgen onze weg. 'Ik had ze al langs de kant zien staan' zegt Ilona. De agenten waren uiterst vriendelijk en correct maar we werden wel ieder moment in de gaten gehouden. Ze zwaaien pas bij een parkeerplaats dat je naar de kant moet zodat je geen tijd hebt om op de autoweg iets uit het raam te gooien. Eentje blijft bij je staan terwijl de ander de papieren controleert. Ze ruiken meteen of je rookt of dat er gerookt wordt in de bus. Afgescheurde vloeikartonnetjes, Indiaas etuitje, als je weet waar je op moet letten geloven we dat je inderdaad geen hond meer nodig hebt om te weten of mensen drugs bij zich hebben of niet.

Tussen de trucks bij HockenheimOostenrijkse hap: Wurst mit Speck, Pommes frites und Gemüse


Geld

In München zoeken we het hoofdkantoor van de ADAC, de Duitse ANWB. Sinds begin september 2005 doet de ANWB geen Carnet des Passages meer uitgeven. We zijn waarschijnlijk dus een van de eerste Nederlanders die dit via de ADAC moeten regelen. Het Carnet zelf is in Duitsland goedkoper maar de borg hoger.

We moeten 5000 euro neerleggen als borg. En waar haal je in Duitsland even 5000 euro vandaan? Dat weten wij ook niet. Maar het is EU en dus zal het wel geen probleem zijn om het gewoon te pinnen. We spreken met Karina Stephani, de ADAC-medewerkster die de Carnets doet, af dat wij geld gaan regelen en dat zij ondertussen het Carnet zal invullen. Ze legt ons uit waar de bushalte is om in het centrum te komen.

Bij een bank willen we cash geld opnemen. Dat kan niet. Alleen via automaat pinnen. Daar blijkt een maximum van 600 euro per dag aan te zitten. We rekenen geloof ik uit dat we dan 5 dagen (vanwege het weekend) in München moeten blijven om het carnet te regelen. Mmm, dat worden dan iets meer dagen München dan we in gedachten hadden. De stad is al aan het opwarmen voor het jaarlijkse Oktoberfest (ja, dat feest met lange tafes shoenkelende mensen waar vrouwen met diepe decolletés 20 bierpullen tegelijkertijd dragen). Onderweg zagen we vanuit de stadsbus al dames in rood-wit geblokte Heidi-jurkjes en volwassen mannen in Lederhosen. We gaan terug naar Karina op het ADAC-kantoor en leggen uit dat we het geld vandaag in ieder geval niet bij elkaar krijgen. We spreken af dat we morgen terug komen en nu een overnachtingsplek gaan zoeken. Karina waarschuwt ons dat het druk zal zijn met toeristen in de stad vanwege het Bierfeest. Omdat we geen zin hebben in lallende Italianen rijden we de stad uit om een camping te vinden. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig. Er zijn niet heel veel campings en een aantal is vol. Uiteindelijk strijken we een heel stuk buiten de stad neer op Campingplatz Ampersee aan de, jawel, Ampersee. Het blijkt een paradijs van caravans met schotelantennes (Mutti muß fernsehen), afgebakende vakjes en veel bordjes van wat er wel niet mag..
maar zonder feestgangers.

Klik hier voor een indruk van Campingplatz Ampersee

Ochtendstemming op de WalchenseeInnsbruck


Een dag later begeven we ons weer naar München. We bellen nog met de Postbank (maximaal 600 euro, ja dat wisten we al), kijken wat Western Union nog kan doen (duur), internetten bij Easy-net (ja die van die vliegtuigen, alles oranje en mega-groot), regelen nog wat zaken en plunderen tenslotte alle bankrekeningen met alle pasjes die we hebben, pinnen de rest nog bij met de creditcard (ook duur, maar we hebben geen zin in 5 dagen Campingplatz Ampersee) en met 5000 euro cash op zak, spoeden we ons naar de ADAC. Het is al eind van de middag maar Karina vindt het geen probleem om de zaken nu af te handelen. Nadat de gegevens van de auto zijn gecontroleerd en alles is ingevuld betalen we de borg. Het kantoor van de ADAC is inmiddels al bijna verlaten. Om 6 uur 's avonds rijden we München uit MET het Carnet.

Ergens bij een sportstadion overnachten we. Via binnendoorwegen, langs de pittoreske Walchensee, steken we de Oostenrijkse grens over. Via Innsbrück gaan we richting Italië. We nemen de oude Brennerweg, de route touristique, want voor de blusbus maakt dat niet uit. Harder dan hard kan hij toch niet bergop. Aan de andere kant wachten de Dolomieten!